Vrijwel alle kinderen zijn gek op reclamespots. De meeste volwassenen hebben er een hekel aan. Bejaarden genieten er dan weer van, vooral als er zich wat nevelslierten over hun hersens draperen en de herfst in hun hoofd een aanvang neemt.
Over het hoe en waarom van deze merkwaardige overgangen van leuk naar saai en vice versa moet ik jullie het antwoord schuldig blijven. Er bestaan ongetwijfeld mensen die zich in deze materie verdiept hebben en dit verschijnsel van pasklare tekst en uitleg kunnen voorzien. Voor mij niet gelaten.
Zelf houd ik niet van reclameboodschappen. Akkoord, af en toe zit er wel een leuk filmpje bij, waarmee men een glimlach op mijn gelaat vermag te toveren, maar meestal is het huilen met de pet op.
Veel van die spots zijn op schabouwelijke wijze nagesynchroniseerd. Je ziet monden praten en lippen bewegen, maar wat je hoort, stemt geenszins overeen met wat ze zeggen. Aanvankelijk vond ik dat koddig. Daarna begon het me te ontstemmen. Tegenwoordig vervult het mij met een tegen razernij aanleunende wrevel. Dan veer ik als door een wesp gestoken uit mijn fauteuil omhoog en roep dat ik nooit ofte nimmer een product of een artikel zal kopen, dat men op zo’n schutterige manier aanprijst.
Het onderbreken van films en andere programma’s voor reclamespots is meestal een bron van ergernis, al is het eigenlijk best wel handig als ze niet overdrijven. Zo krijg je immers de kans om wat mondvoorraad of lafenis bij te slepen, zonder dat je bij je terugkeer voor het scherm moet constateren dat je een belangrijke passage gemist hebt, waardoor je de draad bent kwijtgeraakt. Bovendien biedt het uitkomst voor vrouwen die met een kleine blaas bedacht zijn, of voor mannen die met de prostaat sukkelen, of voor mensen die last van buikgriep hebben, al kunnen zij die over een digicorder beschikken dergelijke hiaten tegenwoordig ook met behulp van dat toestel opvullen.
Laten jullie zich in jullie aankopen door reclameboodschappen beïnvloeden? Ik niet hoor! Als ik voor de afwas Dreft gebruik, als mijn porseleinen pony zich door een hygiënische steen van Harpic laat opfleuren, als de bananen in mijn fruitschaal het keurmerk Chiquita voeren, als mijn wasmachine wasgel van Dixan verkiest …
… dan is dat allemaal louter toevallig.
Dit gezegd zijnde, beleef ik tegenwoordig buitengewoon veel plezier aan een reclamespot van de Zwitserse keelpastilles: Ricola.
We zien een man die op lustige wijze doorheen een landschap vol geografische ongemakken ─ te weten een magnifieke bergwereld ─ banjert en ondertussen lucht geeft aan zijn met weidse gebaren gepaard gaand enthousiasme via een verbale musette: blablablabla. In zijn kielzog dobbert een vrouw ─ waarschijnlijk zijn echtgenote ─ die zich, afgaand op haar gelaatsuitdrukking, hoegenaamd niet in haar sas voelt. Ze probeert zich enigszins op te monteren door het innemen van een Ricola-pastille, hetgeen opgemerkt wordt door de bazige man die haar voorafgaat.
“Bonbon?” vraagt hij schokschouderend, waarna hij gesticulerend zijn weg vervolgt, maar zijn blablabla door bonbonbon vervangt.
Prachtig in al zijn eenvoud. Ik kan er niets aan doen, maar telkens als ik dit tafereel aanschouw, lig ik in een deuk. Ricola krijgt derhalve een tien met een griffel van me.
