Bakje leut en blikje pauze

Handel en wandel

Ik heb het nu lang genoeg verzwegen. Vandaag moet het eruit, zij het schoorvoetend: ik zit opgezadeld met een drankprobleem. Hèhè, dat lucht op.

Iedere morgen, vlak na het opstaan, word ik er patsboem mee geconfronteerd. Ik kan namelijk niet functioneren zonder koffie. Als ik het ledikant ontstijg en mijn hersens nog in pyjama rondlummelen, richt ik meteen de nog slaapdronken schreden naar de keuken om koffie te zetten. Nu is zetten een beetje een groot woord voor hetgeen ik daar verricht. Ik beschik namelijk over een druppelator, of hoe zo’n toestel ook mag heten, die het eigenlijke zetten voor zijn rekening neemt. Ik hoef enkel koffiebonen in het toestel onder te brengen, een tankje met water te vullen, op een knopje te drukken en hupsakee … daar gaan de poppen aan het dansen! Alleen al door het aroma dat zich verspreidt, begin ik vervolgens te kwijlen als een Dogue de Bordeaux en ik kan haast niet wachten tot mijn opkikker klaar is … maar dan begint de misère.

Om niet nutteloos stroom te verbruiken en geld te verspillen, dien ik het brouwsel aan een isoleerkan toe te vertrouwen. Het transport verloopt meestal vlekkeloos, maar het overgieten … Harrejakkes! Wat is dat toch iedere keer een kliederboel! Koffie op het aanrechtblad, koffie op de vloer, koffie op mijn lichaam … De schenktuiten van de bij koffiezetapparaten horende kannen deugen immers voor geen meter. De ontwerpers die voor de vormgeving ervan instaan, kennen absoluut hun vak niet. Ik heb inmiddels een half dozijn toestellen van divers allooi versleten, maar het is iedere keer van dattum: rotzooien!

Wie lacht daar? Als jullie denken dat het aan mij ligt, dat ik er niks van bak omdat er wat aan mijn behendigheid schort en er geen slag van heb, of gewoon omdat ik een echte klunshark ben, dan hebben jullie verkeerd gedacht. Over deze kwestie heb ik dames geïnterpelleerd die op jaren ervaring kunnen bogen en algemeen als bedreven koffieschenksters bekend staan. Ze zijn unaniem in hun vernietigende oordeel: de kannen van koffiezetapparaten zijn een regelrechte aanfluiting van efficiëntie. Nu jullie weer!

Er is een tweede luik aan mijn drankprobleem. Dat handelt over de in metalen containertjes verpakte  lafenis. Het kan inbeelding van me zijn, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat cola en consorten langer fris en sprankelend blijven in die miniatuurtonnetjes. Herbruikbare verpakkingen zijn allemaal goed en wel, maar dat heen en weer zeulen van kratten vind ik maar niks en bovendien kan ik makkelijker blikjes dan flessen in mijn koelkast kwijt.

De laatste tijd ondervind ik echter regelmatig problemen bij het openen van die dingen. Als ik het ringetje dat bovenaan zit, verbuig, teneinde met een ruk het daarmee verbonden lipje weg te scheuren en me aldus toegang tot de inhoud te verschaffen, dan breekt het oogje regelmatig af nog voor ik een opening heb kunnen bewerkstelligen. Vroeger gebeurde dat slechts heel zelden, maar tegenwoordig is het bijna dagelijkse kost. Ik moet dan telkens andere instrumenten gebruiken om alsnog de drank aan te boren, terwijl iedereen weet dat ik geen verstand van werktuigen heb en iedere keer lichamelijke schade riskeer.

Volgens mij saboteren de groene rakkers de boel. Hun activisten zijn geïnfiltreerd in de blikjesfabrieken en doen daar tersluiks wat met die ringetjes, teneinde mensen als ik dusdanig te ontmoedigen dat we alsnog op flessen overschakelen. Wel, het zal aan hun pietje zijn!

De hond die niet blafte

Onderweg

Hoewel het een vrij smal pad betrof, zagen twee krakkemikkige heren op leeftijd er geen been in om het bijna over de volle breedte in te palmen, teneinde een boom op te zetten en de doorgang te versperren. Een van die mannen was bovendien toegerust met een hond, die ik niet bepaald bij de categorie van de kutlikkertjes of de West-Vlaamse preutelekkertjes zou indelen. Het loeder zat weliswaar aan een lijn vast, maar leek toch over vrij veel speelruimte te beschikken.

Ik vertrouwde het zaakje niet, kneep de remmen van mijn fiets dicht en hield dientengevolge halt.
─”Zal ik er heelhuids voorbij raken?” vroeg ik.
─”Dat staat nog te bezien”, kreeg ik als antwoord. “Hij bijt enkel naar stoute mensen. Ben jij een stoute mens?”
─”In de verste verte niet”, stelde ik resoluut.
─”Dan kan er je niets overkomen”, vernam ik.

Ik stapte dus schoorvoetend voorbij het tot de tanden gewapende beest en wat denken jullie dat er gebeurde? Het monster haalde uit, hapte naar me, kreeg mijn broekspijp te pakken en bezorgde die gelijk een kloeke winkelhaak.
─”Godvermiljaardedju!” riep ik geschrokken en woedend. “Je moet nog eens zeggen dat hij niet zal bijten.”
─”Jij bent kennelijk minder braaf dan je van jezelf denkt”, kon de eigenaar van de viervoeter er nog mee lachen ook.

Hij slikte zijn gelach in toen ik eiste dat hij de schade aan mijn pantalon zou vergoeden. Aanvankelijk weigerde hij dat, maar toen ik met politie dreigde, kwam hij toch over de brug, zij het met zichtbare tegenzin.

Zou het onderhand niet eens tijd worden dat hondeneigenaars begrijpen dat ze hun metgezellen moeten aanlijnen, dat die zelfs in aangelijnde toestand verrassend uit de hoek kunnen komen en dat ze ─ dit terzijde ─ hun uitwerpselen dienen op te ruimen?

Puikstuk

Formidastisch

Er zijn slechts heel weinig mensen die ik als vrienden beschouw, maar een van die gelukkigen (??) is eigenaar van een bijzonder fraai hotel in een historisch pand van de Brugse binnenstad. Het etablissement gaat gebukt onder een vrachtje sterren en baadt niet alleen in weelde, maar het heeft ook een ziel. Er is immers meer nodig dan druipende luxe om de precieuze sfeer van gedistingeerde en toch nonchalante verfijning te scheppen die daar heerst.

Toen ik er onlangs op bezoek was, hadden zich in de lounge wat BV’s verzameld. BV staat voor Bekende Vlaming. Dat zijn meestal mensen die menen dat ze kunnen zingen of acteren, of ook nog figuren die af en toe met hun smoelwerk onze televisieschermen mogen verontrusten, hetgeen natuurlijk aanleiding heeft tot een niet geringe eigendunk en de daarmee gepaard gaande aanstelleritis. Kreupel wil immers altijd voordansen en hoogmoed is eigenlijk niets anders dan een onhandige manier om frustraties te verdoezelen of te compenseren.

De hovaardigheidsbekleders in kwestie waren erg lawaaierig. Ze maakten veel kouwe drukte en behandelden het personeel met een bijna treiterende hooghartigheid. Mijn vriend en ik zaten iets verderop met elkaar te keuvelen en we waren beiden behoorlijk geïrriteerd door het maffe gedoe van dat clubje. Toen iemand zich voor de zoveelste keer laatdunkend over een kelner uitliet en zodoende grote hilariteit veroorzaakte, kwam echter een man tussenbeide. Hij verrees zichtbaar gepikeerd uit zijn fauteuil en zei onderkoeld:
─”Even dimmen, ja! Kelners zijn er om iets aan te vragen, niet om ze te bevelen of uit te kafferen.”
Waarna hij op serene wijze het gezelschap de rug toekeerde en met een weergaloze chic het pand verliet.

Tja, daar had dat over het paard getilde klootjesvolk niet van terug.

Die man verschijnt regelmatig als presentator op de televisie en ik vond hem altijd al meevallen in de kook, maar nu krijgt hij een tien met een griffel van me. De bijbehorende zoen van de juffrouw zal hem, in zijn hoedanigheid van galantuomo, ongetwijfeld ook wel te beurt vallen.

Telefoonmolest

Humeurpijn

Hoewel zowel mijn vaste als mobiele telefoonnummers sinds jaar en dag opgenomen zijn in de bel-me-niet-meer-lijst, waardoor ik bespaard zou moeten blijven van ongewenste oproepen, kreeg ik toch nog regelmatig correspondenten aan de lijn, die onder het mom van een enquête iets aan me probeerden te slijten.

Meestal waren dat manspersonen, die zich in een met een vervaarlijk accent doorspekte variant van het Engels onverstaanbaar maakten, afliepen als een Tibetaanse gebedsmolen en zich in mijn oor vastbeten met de bedoeling om me niet meer los te laten. Als ik dan een einde aan het partijtje lullepotten ─ een gesprek kon je het bezwaarlijk noemen ─ maakte door de verbinding te verbreken, aarzelden sommigen niet om me meteen terug te bellen, om me mijn verregaande onbeschoftheid te verwijten.

Onlangs besloot ik om korte metten met die opdringerige bellers en hun dubieuze praktijken te maken. Als ik zo’n heerschap aan de lijn kreeg, onderbrak ik hem meteen en vroeg kordaat of hij ook Nederlands sprak:
“Do you speak Dutch?”
Meestal, om niet te zeggen altijd, dienden ze daar negatief op te antwoorden en dan zette ik ze gelijk op hun nummer:
“Dutch is my language and if you don’t speak my language you have no reason to call me. Goodbye!” Mijn taal is het Nederlands en als u mijn taal niet spreekt, hebt u geen enkele reden om me te bellen. Salut!

Sindsdien bellen ze me nooit terug. Meer zelfs: vanaf het moment dat ik me van deze methode bediende, bleven dergelijke oproepen stelselmatig achterwege en nu heb ik zowaar al een paar weken niets meer van zulke hotemetoten vernomen.

Even afkloppen toch!

Midden in de matses

Sprokkels

Zeer tegen mijn zin ben ik gisteren naar de feestelijke openingsplechtigheid van een speeloase voor kinderen geweest. Omdat ik aan dat bedrijf wat verdiend heb, met vertaalarbeid en correctiewerk, leek het me passend en rechtvaardig dat ik daar even mijn neus liet zien en er een pannenkoek naar binnen speelde. Voor wat, hoort wat.

Nou, ze hadden daar niet op een miljoentje gekeken. Naast een binnen- en een buitenspeeltuin, trof ik er ook nog een theesalon, een restaurant en een … snackgeval aan, of hoe heet zo’n vreetruimte met hartige happen? Er was zelfs een sprookjespark voorhanden. Sneeuwwitje lag er in een glazen kist dood te wezen, een boze wolf met vervaarlijke tanden maakte zich klaar om Roodkapje te verslinden, Klein Duimpje en De Gelaarsde Kat deden er hun ding … je kon er zelfs het peperkoeken huisje bezoeken, waaraan zelfs Hans en Grietje niet konden weerstaan. Dat was een schot in de roos. Het woninkje zag er immers bijzonder appetijtelijk uit, al vond ik de peperkoek eigenlijk meer op Betterfood lijken, waar ik als kind nog mee doodgegooid ben. Hans en Grietje waren nergens te bespeuren en ook de heks hield zich vooralsnog smok. Maar toen …

Als je het hek van het voortuintje opende, klapte het dakvenster open en uit het aldus ontstane gat dook een verschrikkelijk lelijke heks op, met neuswrat en al, die met krassende stem en op ietwat dreigende toon riep:
“Hela, hela! Wie klopt daar aan mijn huisje?”

Kun je nagaan hoe leuk de kinderen dat vonden. Ik eveneens.  We beleefden er met zijn allen monumentaal  veel plezier aan en lieten dat hekje geen seconde met rust. Die arme heks bleef maar uit dat dakvenster opstijgen en neerdalen. Na ongeveer een kwartier gaf ze er de brui aan ─ allicht kortsluiting door overbelasting ─  en bleef ze compleet voor pampus op de Betterfoodpannen liggen. Men zou voor minder, maar het was geen gezicht en zeker voor kinderen niet.
“Is de heks zat?”, hoorde ik een jongetje aan zijn vader vragen.

Zat? Het mens had geeneens de kans gekregen om wat te drinken! Ik vroeg me trouwens af wie hij ooit op die manier tegen de mast had zien liggen, dat hij nu die connectie maakte.

Zwemmen op het droge

Handel en wandel

Ik belandde onverhoeds op een luidruchtig feest. Vandaag de dag heet dat een fuif, meen ik te weten. Knoerdharde muziek ─ rampestampen en puinbakken ─ schudde aan de lichamen van een bende halfgaren, die ongebonden zelfexpressie tentoonspreidden en zelfs tot het uiterste dreven. Drie meisjes stonden met delicate voetbewegingen denkbeeldige torretjes te vermorzelen, terwijl de jongens in hun buurt schijnbaar piepers tot puree trappelden. Enkele huppelkutjes moesten blijkbaar nodig, maar alle wc’s waren bezet. Een kwikzilverige snaak zeilde heen en weer alsof hij voortdurend koeienflatsen moest ontwijken en een andere snuiter maakte sprongen alsof de vloerverwarming op honderd graden stond.

Ik ontsprong evenwel de dans en beperkte me tot toekijken, want ik wilde me niet belachelijk maken. Vroeger heb ik me nochtans aan zulke moderne bewegingsvormen overgegeven. Daar ben ik echter finaal mee gestopt nadat men me confronteerde met een filmpje dat men daarvan gemaakt had. Mijn tenen krullen nog als ik eraan denk. Tegenwoordig beperk ik me tot de klassiekers. Zo heb ik bijvoorbeeld een nogal spectaculaire, want authentieke Argentijnse tango in de benen, al kan ik dat hier te lande slechts zelden, of bijna nooit demonstreren. Nochtans moeten jullie dat vooral niet onderschatten, want het is heus geen sinecure. Het duurt jaren voor je het onder de knie hebt.

Op het feest waar ik onverhoeds belandde, weerklonk er evenwel geen enkele keer tangomuziek. Nu ja, waarschijnlijk was er toch geen partner aanwezig die de dans samen met mij kon bolwerken, want die zijn dun gezaaid. Ik denk dat ik binnenkort maar eens de oversteek naar Argentinië zal maken, om daar aan mijn trekken te komen en de bewondering te oogsten die ik verdien.

Zullen we daar even om knokken?

Kroeglopen

Ik zou een smartelijk boek kunnen schrijven over hetgeen ik in kroegen allemaal te zien en te horen kreeg, maar ik blijf liever optimistisch, hoezeer ik mezelf daarvoor ook geweld moet aandoen. Er zijn ongetwijfeld vervullender bezigheden dan op een kruk aan een tapkast zitten en soms vraag ik me inderdaad af waarom ik niet thuisgebleven ben, maar goeie verhalen zijn vaak het gevolg van foute beslissingen. Dat is ook vandaag het geval.

Twee mannen die zich aan mijn linkerzijde ophielden, waren in een onderhunsje verwikkeld dat plots verzandde, omdat ze het met elkaar eens waren. Ze keken om zich heen, smeerden de keel met bier en toen loosde een van hen een zucht.
─”Goed, ander onderwerp”, stelde hij voor.
─”De hoeren”, verkneukelde de ander zich, allicht omdat hij een grapje klaarzitten had. “Hoe is het nog met je vrouw?”

Zijn woorden waren nog niet koud of hij kreeg zo’n ongenadige peut in het midden van zijn gezicht, dat hij daar een bloedneus aan overhield. Binnen de kortste keren ontstond er een vechtpartij van je welste, want anderen moesten zich natuurlijk met de zaak bemoeien. Terwijl stoelen en tafels met ongepaste sierlijkheid heen en weer vlogen, naaide ik er stilletjes tussenuit.

We moeten het leven nu ook niet al te serieus nemen, want we brengen het er toch niet levend af … maar laten we vooral optimistisch blijven, zoals ik hierboven al schreef.

Pizza caduca

Onderweg

Ik was gisteren voor zaken bij mensen … Heremijntijd, wat doen we weer precieus vandaag! Herstel! Ik was gisteren bij een loodgieter, om hem te betalen voor een karweitje dat hij onlangs te mijnent tot een bevredigend einde had gebracht. Terwijl ik met een zuur gezicht en onwillige vingers het geld neertelde, ging de bel.
─”Dat zullen de pizza’s zijn!” dacht de vrouw des huizes luidop en ze begaf zich met hongerige tred naar de hal.

Even later hoorden de loodgieter en ik een geluid dat niet helemaal bij de omstandigheden paste. Meteen daarna ontstond er een discussie, die zich als een rieselende fontein naar een hoogtepunt klaterde.

Tussen de loopjongen van de pizzabakker — die zich evenwel niet lopend, maar met een brommertje verplaatste — en de loodgietersvrouw was tijdens het overhandigen van het voedsel een misverstand ontstaan, waardoor hij zijn vrachtje te vroeg liet glippen en zij het niet tijdig in ontvangst nam. De twee pizza’s kozen gezwind de vrijheid, voegden zich gewillig naar de wet van Murphy, wentelden om hun as, kwamen met een doodsmak op hun weke delen — in casu het belegsel — op de vloer terecht en veranderden gelijk in wansmakelijke prut. De loodgietersvrouw weigerde de aldus ontstane misbaksels te betalen. De loop… de brommerjongen verdedigde zich met de bewering dat de levering eigenlijk aan de deur gebeurde en aangezien de pizza’s in de hal neergestort waren …

Toen ik het pand verliet, was de redetwist nog volop aan de gang … en ik wilde me daar niet mee bemoeien. Ik ben niet thuis in dat soort zaken en bovendien bak ik mijn pizza’s zelf.

Weet iemand van jullie — een rechtsgeleerde misschien — wie er in deze gelijk heeft?

Uitvaagsel

Laagvlieger

Jaren geleden, in 2012, promoveerden wij, de bewoners van de kustprovincie, de benaming ‘zurkeltrutte’ tot het mooiste West-Vlaamse woord. Ik heb in mijn leven gelukkig nog maar zelden zurkeltrutten ontmoet, maar gisteren kruiste me daar toch een feeks mijn levenspad, die niet alleen de eigenschappen van een zurkeltrutte ─ belachelijk, dom, naïef vrouwmens ─ belichaamde, maar daar zelfs nog een gemeen schepje bovenop deed.

In bracht namelijk een bezoek aan het ziekenhuis en aan de echtgenote van een vriend. Men had kanker bij haar vastgesteld en een borstamputatie was noodzakelijk gebleken, hetgeen ongetwijfeld een bijzonder ingrijpende ingreep is. Ons gesprek verzandde evenwel voortdurend, want ik raakte een beetje mijn tramontane kwijt omdat zij behoorlijk op slot zat en zich telkens in een nimbus van peinzend zwijgen hulde.

Gelukkig verscheen toen haar man en even later ook hun buurvrouw, een onderwijzeres nota bene, die binnen de kortste keren bewees wat voor gruwel van een mens ze was. Ze bestond het namelijk om aan mijn vriend te vragen of hij voortaan een knuffel mee naar bed zou nemen, aangezien hij een van zijn gebruikelijke speeltjes zou moeten missen. Ik flikkerde bijna van mijn stoel af. De zeven paarden die haar uit de klei getrokken hadden, stond daarvan nog na te hijgen. Ik zag dat mijn vriend en zijn vrouw zich daar ook zeer onbehaaglijk bij voelden. Het kostte me heel wat moeite om mijn kiezen op elkaar te houden, maar het ene woord zou ongetwijfeld het andere uitgehaald hebben en ik vond dat het zo al welletjes geweest was.

Wat staan sommige mensen toch ongehoord bot in het leven. Ik heb die lompe boerentrien moedwillig geen hand gegeven toen ik vertrok. Ik ben me daar een haartje betoeterd!

De leegte van woorden

Tussendoortje

Een man van de wetenschap verscheen met zijn kop op het ruitje van de televisie. Hij opende de mond en sprak:
“Het ijs van de poolkappen smelt ijzingwekkend snel weg.”
Als het inderdaad aan een ijzingwekkend tempo gebeurt, hoeven we ons vooralsnog niet al te veel zorgen te maken, lijkt het me.

De gedachte zinderde nog wat na in mijn hersens, die opeens een lijntje legden naar een woord van gelijke strekking: weerzinwekkend. Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat de betekenis ervan, afschuw veroorzaken, in flagrante tegenspraak is met wat er eigenlijk staat: weer zin wekken.

Vervolgens kreeg ik uit vriendenmond nog deze instinker voorgeschoteld …
Beantwoord de volgende vraag naar waarheid met ja of neen:
Zal het volgende woord dat je zegt ‘neen’ zijn?

Hebben jullie het ook geprobeerd? Daar krijgt een mens toch een kunstkop van!