Tag: gedrag

Bakje leut en blikje pauze

Handel en wandel

Ik heb het nu lang genoeg verzwegen. Vandaag moet het eruit, zij het schoorvoetend: ik zit opgezadeld met een drankprobleem. Hèhè, dat lucht op.

Iedere morgen, vlak na het opstaan, word ik er patsboem mee geconfronteerd. Ik kan namelijk niet functioneren zonder koffie. Als ik het ledikant ontstijg en mijn hersens nog in pyjama rondlummelen, richt ik meteen de nog slaapdronken schreden naar de keuken om koffie te zetten. Nu is zetten een beetje een groot woord voor hetgeen ik daar verricht. Ik beschik namelijk over een druppelator, of hoe zo’n toestel ook mag heten, die het eigenlijke zetten voor zijn rekening neemt. Ik hoef enkel koffiebonen in het toestel onder te brengen, een tankje met water te vullen, op een knopje te drukken en hupsakee … daar gaan de poppen aan het dansen! Alleen al door het aroma dat zich verspreidt, begin ik vervolgens te kwijlen als een Dogue de Bordeaux en ik kan haast niet wachten tot mijn opkikker klaar is … maar dan begint de misère.

Om niet nutteloos stroom te verbruiken en geld te verspillen, dien ik het brouwsel aan een isoleerkan toe te vertrouwen. Het transport verloopt meestal vlekkeloos, maar het overgieten … Harrejakkes! Wat is dat toch iedere keer een kliederboel! Koffie op het aanrechtblad, koffie op de vloer, koffie op mijn lichaam … De schenktuiten van de bij koffiezetapparaten horende kannen deugen immers voor geen meter. De ontwerpers die voor de vormgeving ervan instaan, kennen absoluut hun vak niet. Ik heb inmiddels een half dozijn toestellen van divers allooi versleten, maar het is iedere keer van dattum: rotzooien!

Wie lacht daar? Als jullie denken dat het aan mij ligt, dat ik er niks van bak omdat er wat aan mijn behendigheid schort en er geen slag van heb, of gewoon omdat ik een echte klunshark ben, dan hebben jullie verkeerd gedacht. Over deze kwestie heb ik dames geïnterpelleerd die op jaren ervaring kunnen bogen en algemeen als bedreven koffieschenksters bekend staan. Ze zijn unaniem in hun vernietigende oordeel: de kannen van koffiezetapparaten zijn een regelrechte aanfluiting van efficiëntie. Nu jullie weer!

Er is een tweede luik aan mijn drankprobleem. Dat handelt over de in metalen containertjes verpakte  lafenis. Het kan inbeelding van me zijn, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat cola en consorten langer fris en sprankelend blijven in die miniatuurtonnetjes. Herbruikbare verpakkingen zijn allemaal goed en wel, maar dat heen en weer zeulen van kratten vind ik maar niks en bovendien kan ik makkelijker blikjes dan flessen in mijn koelkast kwijt.

De laatste tijd ondervind ik echter regelmatig problemen bij het openen van die dingen. Als ik het ringetje dat bovenaan zit, verbuig, teneinde met een ruk het daarmee verbonden lipje weg te scheuren en me aldus toegang tot de inhoud te verschaffen, dan breekt het oogje regelmatig af nog voor ik een opening heb kunnen bewerkstelligen. Vroeger gebeurde dat slechts heel zelden, maar tegenwoordig is het bijna dagelijkse kost. Ik moet dan telkens andere instrumenten gebruiken om alsnog de drank aan te boren, terwijl iedereen weet dat ik geen verstand van werktuigen heb en iedere keer lichamelijke schade riskeer.

Volgens mij saboteren de groene rakkers de boel. Hun activisten zijn geïnfiltreerd in de blikjesfabrieken en doen daar tersluiks wat met die ringetjes, teneinde mensen als ik dusdanig te ontmoedigen dat we alsnog op flessen overschakelen. Wel, het zal aan hun pietje zijn!

Puikstuk

Formidastisch

Er zijn slechts heel weinig mensen die ik als vrienden beschouw, maar een van die gelukkigen (??) is eigenaar van een bijzonder fraai hotel in een historisch pand van de Brugse binnenstad. Het etablissement gaat gebukt onder een vrachtje sterren en baadt niet alleen in weelde, maar het heeft ook een ziel. Er is immers meer nodig dan druipende luxe om de precieuze sfeer van gedistingeerde en toch nonchalante verfijning te scheppen die daar heerst.

Toen ik er onlangs op bezoek was, hadden zich in de lounge wat BV’s verzameld. BV staat voor Bekende Vlaming. Dat zijn meestal mensen die menen dat ze kunnen zingen of acteren, of ook nog figuren die af en toe met hun smoelwerk onze televisieschermen mogen verontrusten, hetgeen natuurlijk aanleiding heeft tot een niet geringe eigendunk en de daarmee gepaard gaande aanstelleritis. Kreupel wil immers altijd voordansen en hoogmoed is eigenlijk niets anders dan een onhandige manier om frustraties te verdoezelen of te compenseren.

De hovaardigheidsbekleders in kwestie waren erg lawaaierig. Ze maakten veel kouwe drukte en behandelden het personeel met een bijna treiterende hooghartigheid. Mijn vriend en ik zaten iets verderop met elkaar te keuvelen en we waren beiden behoorlijk geïrriteerd door het maffe gedoe van dat clubje. Toen iemand zich voor de zoveelste keer laatdunkend over een kelner uitliet en zodoende grote hilariteit veroorzaakte, kwam echter een man tussenbeide. Hij verrees zichtbaar gepikeerd uit zijn fauteuil en zei onderkoeld:
─”Even dimmen, ja! Kelners zijn er om iets aan te vragen, niet om ze te bevelen of uit te kafferen.”
Waarna hij op serene wijze het gezelschap de rug toekeerde en met een weergaloze chic het pand verliet.

Tja, daar had dat over het paard getilde klootjesvolk niet van terug.

Die man verschijnt regelmatig als presentator op de televisie en ik vond hem altijd al meevallen in de kook, maar nu krijgt hij een tien met een griffel van me. De bijbehorende zoen van de juffrouw zal hem, in zijn hoedanigheid van galantuomo, ongetwijfeld ook wel te beurt vallen.

Uitvaagsel

Laagvlieger

Jaren geleden, in 2012, promoveerden wij, de bewoners van de kustprovincie, de benaming ‘zurkeltrutte’ tot het mooiste West-Vlaamse woord. Ik heb in mijn leven gelukkig nog maar zelden zurkeltrutten ontmoet, maar gisteren kruiste me daar toch een feeks mijn levenspad, die niet alleen de eigenschappen van een zurkeltrutte ─ belachelijk, dom, naïef vrouwmens ─ belichaamde, maar daar zelfs nog een gemeen schepje bovenop deed.

In bracht namelijk een bezoek aan het ziekenhuis en aan de echtgenote van een vriend. Men had kanker bij haar vastgesteld en een borstamputatie was noodzakelijk gebleken, hetgeen ongetwijfeld een bijzonder ingrijpende ingreep is. Ons gesprek verzandde evenwel voortdurend, want ik raakte een beetje mijn tramontane kwijt omdat zij behoorlijk op slot zat en zich telkens in een nimbus van peinzend zwijgen hulde.

Gelukkig verscheen toen haar man en even later ook hun buurvrouw, een onderwijzeres nota bene, die binnen de kortste keren bewees wat voor gruwel van een mens ze was. Ze bestond het namelijk om aan mijn vriend te vragen of hij voortaan een knuffel mee naar bed zou nemen, aangezien hij een van zijn gebruikelijke speeltjes zou moeten missen. Ik flikkerde bijna van mijn stoel af. De zeven paarden die haar uit de klei getrokken hadden, stond daarvan nog na te hijgen. Ik zag dat mijn vriend en zijn vrouw zich daar ook zeer onbehaaglijk bij voelden. Het kostte me heel wat moeite om mijn kiezen op elkaar te houden, maar het ene woord zou ongetwijfeld het andere uitgehaald hebben en ik vond dat het zo al welletjes geweest was.

Wat staan sommige mensen toch ongehoord bot in het leven. Ik heb die lompe boerentrien moedwillig geen hand gegeven toen ik vertrok. Ik ben me daar een haartje betoeterd!

Dat waren nog eens tijden!

Sprokkels

Ik was in het ziekenhuis voor een controle van mijn destijds danig toegetakelde onderdaan. Men stelde vast dat ik weer helemaal de oude was en ik mocht beschikken.

Het liep tegen de middag en ik begaf me naar het restaurant, waar ik me te goed deed aan een gezond slaatje, met als toetje een aanzienlijk minder gezond, want mierzoet gebakje. Het was er bijzonder druk. Vrijwel alle tafels waren bezet en het meisje dat daar rondkeutelde om ze te boenen had niets omhanden, dus knoopte ze een gesprek aan met het belendende tafeltje, of beter gezegd met de mensen die daaraan hadden plaatsgenomen.

Ze had het over een paar compleet onopgevoede kinderen die bezig waren de boel op stelten te zetten en bij velen grote ergernis wekten.
“In onze tijd zou dat niet waar geweest zijn”, zei ze hoofdschuddend. “Mijn vader hoefde maar een keer naar ons te kijken, zo met zijn ogen …”
Ik zat me af te vragen waarover een vader toentertijd nog meer beschikte om naar zijn geliefde dochter kon kijken, maar ik bleef mezelf het antwoord schuldig.

’s Avonds verscheen een man op mijn televisiescherm. Hij opende de mond en sprak: “In onze tijd was er niks. Wij zaten met onze oren naar de radio te luisteren.”
Daar keek ik raar van op. Ik luister heel weinig naar de radio, maar als het een zeldzame keer gebeurt, pleeg ik dat met mijn neus te doen.

In onze tijd … dat moeten toch merkwaardige tijden geweest zijn. Het kan haast niet anders of men beschikte toen over meer zintuigen dan nu.

Alarm

Kippenvellen

Het zal zaterdagavond rond een uur of vijf geweest zijn dat mijn snotkoker plots een brandlucht opsnoof. Ik zat op het terras en koesterde niet meteen argwaan, omdat ik veronderstelde dat mijn buren zich met een barbecue onledig hielden, maar toen bedacht ik dat ze toch bijna een halve kilometer bij me vandaan woonden. Kon een geur zich over die afstand verplaatsen? Ik likte aan mijn wijsvinger en stak die omhoog, om de windrichting te bepalen, maar op dat moment begon mijn mobieltje te jengelen.
─”Ben jij soms een vuurtje aan ’t stoken?” sloeg mijn buurman een onrustbarende toon aan.

Het antwoord dat ik hem gaf, benauwde ons allebei. De televisie maakt regelmatig een van mijn nachtmerries aanschouwelijk voor een breed publiek. Onthutsende beelden van woeste vlammenzeeën, die zich nietsontziend aan uitgestrekte bossen vergrepen en op hun weg talloze mensen van have en goed beroofden, stonden op mijn netvlies gegrift. Aangezien ik eveneens in een bos weggedoken ben en ik hier de laatste tijd nauwelijks regen gezien heb, is de mij omringende natuur zo droog als kurk …

Door vage vrees bevangen begaf ik me op weg. Luttele minuten later vond ik de aanstichters al. Vier snaken hadden zich broederlijk rond een vuur geschaard, waarop je een os kon braden, en zaten op stoere wijze aan joints te lurken. Ik heb ze vriendelijk de mantel uitgeveegd en daarna hebben we samen de vlammen gedoofd.

Ik heb ze niet verteld dat ik, toen ik nog klein en boosaardig was, ook graag een fikkie stookte. Ik heb ze niet verteld dat ik zodoende ooit een uitgestrekt korenveld in de as heb gelegd. Ik heb ze evenmin verteld dat ik nu nog steeds graag letterlijk met vuur speel en me daarom graag bij een haardvuur verschans. Wat hebben jongens en mannen toch met dat element?

Rood geklauwd

Sprokkels

─”Ik val nooit in slaap bij de televisie!” protesteerde de man, nadat zijn echtgenote hem daar op nogal spottende wijze van beschuldigd had.
─”Je hebt overschot van gelijk”, antwoordde de vrouw. “Je valt niet in slaap, maar je gaat knock-out; je snurkt als een varken,  je bent met geen kanon wakker te krijgen en je laat scheten dat het een lieve lust is.  Nu ja, een lieve lust?”

Deze woordenwisseling greep een paar maanden geleden plaats en ik was daar zowel oor- als ooggetuige van, maar besloot wijselijk om me niet in het gesprek te mengen. Partij kiezen, beperk ik tot het stemhokje, waar ik ─ ik vertel jullie geen nieuws ─ steevast de voorkeur geef aan een uitgesproken Vlaamsgezinde partij, hetzij N-VA en tegenwoordig zelfs het Vlaams Belang, wat volgens mij iedere weldenkende Vlaming zou moeten doen, maar ieder zijn meug, zei de boer, en hij at paardenvijgen.

Ondertussen heeft de echtgenote in kwestie haar man een onomstotelijk bewijs geleverd van hetgeen zij beweerde en hij ontkende. Terwijl hij zich bij de televisie in de betovering van een lethargische slaap bevond, bestond ze het om zijn teennagels te lakken in een hartstochtelijk rode kleur die de ogen teisterde.
─”Wel godverdomme hier en gunter!” riep de man toen hij ontwaakte. “Wat is dit nu voor ongein?”
─”Dat moet nochtans gebeurd zijn terwijl je niet lag te slapen bij de televisie”, schamperde zijn wederhelft.

Ze verzweeg dat hij de lak kon verwijderen met een dissolvant, met haarlak of desnoods met deodorant, zodat hij zich tijdens de hete hondsdagen van augustus nergens blootsvoets durfde te vertonen.

Het had erger gekund

Handel en wandel

Reinhold, mijn vriend, mijn spitsbroeder en alles wel beschouwd de enige mens die ik langere tijd om me heen kan velen, maar die helaas in een nogal ver buitenland hoofdkwartier houdt, heeft besloten om gedurende enkele weken te mijnent te verblijven en mij gezelschap te houden.

We hadden het plan opgevat om ons vandaag aan een uitstap per fiets te wagen, maar men kondigde aan dat het gillend heet zou worden, zodat we besloten thuis te blijven, met alles erop en eraan.

We keken naar het middagjournaal en aanschouwden dramatische beelden van bosbranden in het zuiden van Europa. Mensen sloegen op de vlucht, terwijl hun hele hebben en houden aan vlammen ten prooi viel.
“Nog een geluk dat ze er mooi weer bij hebben”, stelde Reinhold flegmatiek vast.

Niettegenstaande de omstandigheden beleefde ik monumentaal veel plezier aan zijn ongepaste opmerking. Het scheelde zelfs niet veel of men moest me reanimeren.

Op jacht

Kippenvellen

Toen ik vanmorgen mijn keuken betrad, ontdekte ik daar een vreemdsoortig insect met lange voelsprieten, twee paar diafane vlerkjes en talloze poten, dat in een tumbler neergestreken was en vertwijfeld door een bodempje whisky crawlde.
─“Hoe heet je, gedrocht?” vroeg ik.
Het monstertje schakelde over op een lusteloze vlinderslag.
─“Onbeleefd scharminkel! Je moet antwoorden als men je wat vraagt!”

Ik huiverde bij de gedachte dat dergelijk ongedierte mijn woning vermocht binnen te dringen, zich overal kon schuilhouden en dus mogelijkerwijs zelfs tussen mijn beddengoed vertoefde. Omzichtig bracht ik het glas naar het terras en schudde daar het verguisde griezeltje de vrijheid in. Het dwarrelde eerst tollend neerwaarts, verhief zich dan en fladderde rakelings aan me voorbij.
─“Keep my memory green!” murmelde ik.

Het dwaze mormel deinde langs me heen en floepte gezwind terug naar binnen, via de openstaande deur. Een lichte verbijstering maakte zich van me meester en ik keek als een snoek op zolder.
─“Krijg nu wat!” had ik de schurft in. “Je mag het me niet tegen maken of ik zou weleens heel slecht nieuws voor je kunnen hebben.”

Het kennelijk honkvaste schepsel dartelde blijhartig door de keuken. Met een handdoek probeerde ik het de wijde wereld in te wapperen en dat lukte nog vrij aardig ook: in scheervlucht verliet het mijn woning, drukte ten afscheid nog wat flukse zoenen op de ruit en verdween. Ik begon puin te ruimen. Tijdens het vendelzwaaien had een lus van de handdoek zich vastgehaakt aan een uitsteeksel van de dure fruitschaal ─ Venetiaans glas ─ die op tafel stond en …

Ik rotzooi wat aan als ik in vorm ben.

Wie het kleine niet eert …

Handel en wandel

Ik had het hier al vaker over mijn hebbelijkheden en aanwensels. Ik opperde zelfs enkele keren dat er misschien toch een steekje aan me los is, waardoor ik af en toe niet helemaal spoor. Het moet alleszins niet gekker worden dan gisterenmiddag.

Ik at scampi diabolique met basmatirijst. Toen ik na de maaltijd mijn eetgerei naar de gootsteen bracht, merkte ik dat er twee rijstkorreltjes op mijn bord achtergebleven waren. Ik staarde er enkele seconden naar en vond toen dat ik die niet in het sop kon kieperen, om ze rioolwaarts te sturen. Die onbeduidende graantjes waren niet in de Punjab, het grensgebied van Pakistan en India, in het pure smeltwater van de Himalayasneeuw opgegroeid om hier ongenuttigd en dus roemloos aan hun eind te komen. Ik takelde ze omhoog met een vingertop en gaf ze het applaus dat ze verdienden: ik at ze op.

Ik hoor het mijn moeder nog met enige bezorgdheid aan een vriendin toevertrouwen: “Zijn inlevingsvermogen is te groot. Dat zal hem nog een allemachtige hoop ongemak bezorgen.”

Ik heb daarnet een uiltje geknapt. Letterlijk dan. Het vlindertje was in mijn werkkamer beland en probeerde tevergeefs het geheim van vensterglas te doorgronden. Ik ving het behoedzaam en gaf het de vrijheid. Tjonge, wat was dat insectje blij. Ik denk zelfs dat het kwispelstaartte. Of kan een uiltje dat niet?

Ik heb de indruk dat mijn inlevingsvermogen nog toeneemt met het verstrijken der jaren. Dat kan nooit goed aflopen.

Primaat

Laagvlieger

Sommige mensen staan ongehoord bot in het leven.

Hoewel ik een afspraak bij de tandarts had, diende ik toch mijn beurt af te wachten in een daartoe bestemd lokaaltje. Nu beschik ik niet over het geduld van een oester en wachten is, wat mij betreft, iets voor de zielen in het vagevuur, maar soms moet een mens van de nood een deugd maken. Ik installeerde me derhalve op een ongemakkelijk stoeltje en bladerde door een beduimeld tijdschrift dat daar voor het grijpen lag.

Toen kreeg ik onverhoeds het gezelschap van een wel heel frisse jongen: het soort gast dat je beter niet snijdt op de autoweg. De zeven paarden die hem uit de klei getrokken hadden, stonden daarvan nog na te hijgen. Hij had kauwgom in zijn bek en zijn geknabbel veroorzaakte smakkende geluiden en gemurmel van speeksel. Christene zielen! Wat is dat toch een afschuwelijke gewoonte. Plots begon die klotenbibber ook nog fluimen op te halen, hetgeen vanzelfsprekend met veel gerochel gepaard ging. Ik zat al bokkig te kijken, want ik voelde me daar in hoge mate onbehaaglijk bij, maar ik was nog niet aan het einde van mijn beproeving. Dat wrattenzwijn verhief immers de ene kant van zijn kont en gaf ongegeneerd de vrijheid aan een knallende scheet.
─“Hèhè!” grijnsde hij. “D’r worden hier harde noten gekraakt.”

Mensen kinderen! Daar zou je toch een kunstkop van krijgen! Ik kon er waarachtig niet mee lachen, zelfs niet als een boer met kiespijn. De dinosaurusdrol wist echter niet van ophouden. Even later haakte hij een kunstgebit uit zijn bakkes, want de kauwgom was blijkbaar vast komen te zitten tussen zijn echte en zijn valse verhemelte. De hele kokenage begon me danig te beknellen. Bewaar me, zeg!

Net toen ik op het punt stond hem te vragen of hij misschien nog in grotten leefde, opende de tandarts de deur en mocht ik naar de pijnbank.

Ze moesten zulke mensen met een kotszakje leveren. Ik bedoel die onbehouwen horken. Niet de tandartsen. Hoewel …