Tag: ooggetuige

Puikstuk

Formidastisch

Er zijn slechts heel weinig mensen die ik als vrienden beschouw, maar een van die gelukkigen (??) is eigenaar van een bijzonder fraai hotel in een historisch pand van de Brugse binnenstad. Het etablissement gaat gebukt onder een vrachtje sterren en baadt niet alleen in weelde, maar het heeft ook een ziel. Er is immers meer nodig dan druipende luxe om de precieuze sfeer van gedistingeerde en toch nonchalante verfijning te scheppen die daar heerst.

Toen ik er onlangs op bezoek was, hadden zich in de lounge wat BV’s verzameld. BV staat voor Bekende Vlaming. Dat zijn meestal mensen die menen dat ze kunnen zingen of acteren, of ook nog figuren die af en toe met hun smoelwerk onze televisieschermen mogen verontrusten, hetgeen natuurlijk aanleiding heeft tot een niet geringe eigendunk en de daarmee gepaard gaande aanstelleritis. Kreupel wil immers altijd voordansen en hoogmoed is eigenlijk niets anders dan een onhandige manier om frustraties te verdoezelen of te compenseren.

De hovaardigheidsbekleders in kwestie waren erg lawaaierig. Ze maakten veel kouwe drukte en behandelden het personeel met een bijna treiterende hooghartigheid. Mijn vriend en ik zaten iets verderop met elkaar te keuvelen en we waren beiden behoorlijk geïrriteerd door het maffe gedoe van dat clubje. Toen iemand zich voor de zoveelste keer laatdunkend over een kelner uitliet en zodoende grote hilariteit veroorzaakte, kwam echter een man tussenbeide. Hij verrees zichtbaar gepikeerd uit zijn fauteuil en zei onderkoeld:
─”Even dimmen, ja! Kelners zijn er om iets aan te vragen, niet om ze te bevelen of uit te kafferen.”
Waarna hij op serene wijze het gezelschap de rug toekeerde en met een weergaloze chic het pand verliet.

Tja, daar had dat over het paard getilde klootjesvolk niet van terug.

Die man verschijnt regelmatig als presentator op de televisie en ik vond hem altijd al meevallen in de kook, maar nu krijgt hij een tien met een griffel van me. De bijbehorende zoen van de juffrouw zal hem, in zijn hoedanigheid van galantuomo, ongetwijfeld ook wel te beurt vallen.

Midden in de matses

Sprokkels

Zeer tegen mijn zin ben ik gisteren naar de feestelijke openingsplechtigheid van een speeloase voor kinderen geweest. Omdat ik aan dat bedrijf wat verdiend heb, met vertaalarbeid en correctiewerk, leek het me passend en rechtvaardig dat ik daar even mijn neus liet zien en er een pannenkoek naar binnen speelde. Voor wat, hoort wat.

Nou, ze hadden daar niet op een miljoentje gekeken. Naast een binnen- en een buitenspeeltuin, trof ik er ook nog een theesalon, een restaurant en een … snackgeval aan, of hoe heet zo’n vreetruimte met hartige happen? Er was zelfs een sprookjespark voorhanden. Sneeuwwitje lag er in een glazen kist dood te wezen, een boze wolf met vervaarlijke tanden maakte zich klaar om Roodkapje te verslinden, Klein Duimpje en De Gelaarsde Kat deden er hun ding … je kon er zelfs het peperkoeken huisje bezoeken, waaraan zelfs Hans en Grietje niet konden weerstaan. Dat was een schot in de roos. Het woninkje zag er immers bijzonder appetijtelijk uit, al vond ik de peperkoek eigenlijk meer op Betterfood lijken, waar ik als kind nog mee doodgegooid ben. Hans en Grietje waren nergens te bespeuren en ook de heks hield zich vooralsnog smok. Maar toen …

Als je het hek van het voortuintje opende, klapte het dakvenster open en uit het aldus ontstane gat dook een verschrikkelijk lelijke heks op, met neuswrat en al, die met krassende stem en op ietwat dreigende toon riep:
“Hela, hela! Wie klopt daar aan mijn huisje?”

Kun je nagaan hoe leuk de kinderen dat vonden. Ik eveneens.  We beleefden er met zijn allen monumentaal  veel plezier aan en lieten dat hekje geen seconde met rust. Die arme heks bleef maar uit dat dakvenster opstijgen en neerdalen. Na ongeveer een kwartier gaf ze er de brui aan ─ allicht kortsluiting door overbelasting ─  en bleef ze compleet voor pampus op de Betterfoodpannen liggen. Men zou voor minder, maar het was geen gezicht en zeker voor kinderen niet.
“Is de heks zat?”, hoorde ik een jongetje aan zijn vader vragen.

Zat? Het mens had geeneens de kans gekregen om wat te drinken! Ik vroeg me trouwens af wie hij ooit op die manier tegen de mast had zien liggen, dat hij nu die connectie maakte.

Pizza caduca

Onderweg

Ik was gisteren voor zaken bij mensen … Heremijntijd, wat doen we weer precieus vandaag! Herstel! Ik was gisteren bij een loodgieter, om hem te betalen voor een karweitje dat hij onlangs te mijnent tot een bevredigend einde had gebracht. Terwijl ik met een zuur gezicht en onwillige vingers het geld neertelde, ging de bel.
─”Dat zullen de pizza’s zijn!” dacht de vrouw des huizes luidop en ze begaf zich met hongerige tred naar de hal.

Even later hoorden de loodgieter en ik een geluid dat niet helemaal bij de omstandigheden paste. Meteen daarna ontstond er een discussie, die zich als een rieselende fontein naar een hoogtepunt klaterde.

Tussen de loopjongen van de pizzabakker — die zich evenwel niet lopend, maar met een brommertje verplaatste — en de loodgietersvrouw was tijdens het overhandigen van het voedsel een misverstand ontstaan, waardoor hij zijn vrachtje te vroeg liet glippen en zij het niet tijdig in ontvangst nam. De twee pizza’s kozen gezwind de vrijheid, voegden zich gewillig naar de wet van Murphy, wentelden om hun as, kwamen met een doodsmak op hun weke delen — in casu het belegsel — op de vloer terecht en veranderden gelijk in wansmakelijke prut. De loodgietersvrouw weigerde de aldus ontstane misbaksels te betalen. De loop… de brommerjongen verdedigde zich met de bewering dat de levering eigenlijk aan de deur gebeurde en aangezien de pizza’s in de hal neergestort waren …

Toen ik het pand verliet, was de redetwist nog volop aan de gang … en ik wilde me daar niet mee bemoeien. Ik ben niet thuis in dat soort zaken en bovendien bak ik mijn pizza’s zelf.

Weet iemand van jullie — een rechtsgeleerde misschien — wie er in deze gelijk heeft?

Akkefietje

Onderweg

In een Brugse winkelstraat aanschouw ik hoe een hondsbrutale auto een nietsvermoedende voetganger van de sokken rijdt. Die bonkt uitbundig op de motorkap, zeilt vervolgens als een voddenpop door de lucht en belandt met een doodsmak op het onverbiddelijke asfalt, twee meter bij me vandaan. Ik beef van ontzetting. Tot mijn opluchting zie ik de jongen overeind krabbelen.
—“Ben je gewond?” vraag ik bezorgd.
Hij schudt het hoofd, huivert even en plast vervolgens zo voortvarend in zijn broek, dat het geloosde water dwars door de stof heen op zijn schoen sijpelt.
—“Da’s van ontsteltenis”, beweert een van de toeschouwers die ons bloeddorstig omringen.
—“Kun jij godverdomme niet beter uit je doppen kijken?!” roept een ander naar de verbouwereerde chauffeur. “Ga elders rondraggen met dat snobvehikel van je! De straat is geen bowlingbaan!”
—“Haal er voor alle zekerheid maar politie bij!” waarschuwt iemand het slachtoffer. “Krijg je achteraf geen narigheid.”

Het arme joch kruipt haast in de grond van schaamte. Hij staart radeloos om zich heen met donkere tragédienne-ogen, draait zich dan met een ruk om en gaat pleite. Hinkend verdwijnt hij in een achterafsteegje.

Daar staan we met zijn allen toch wel even van te kijken. De omstanders druipen ietwat teleurgesteld af … Ik eveneens. Ik hoop dat het goed met die jongen gaat.

Bollo smito

Onderweg

Het dorp, aan de rand waarvan ik hoofdkwartier houd, is al jaren geen oase van rust meer. De hoofdstraat is immers verworden tot een drukke verkeersgleuf, waar auto’s en vrachtwagens zich gestaag doorheen persen, met aan weerszijden een stoep, of wat daarvoor moet doorgaan. Ja, aan de stappers hebben ze gedacht, de dames en heren ingenieurs, maar de fietsers lieten ze in de kou staan. Je moet over ware doodsverachting beschikken om je op twee wielen in die heksenketel te wagen. Men rijdt je van de sokken voor je er erg in hebt.

Wat doet een zwakke weggebruiker in zo’n geval, gesteld dat zij of hij nog wat langer als kostganger op deze aardkloot wil rondlummelen? Inderdaad! Die hijst zowel het vege lijf als het tweewielige transportmiddel het trottoir op en vervolgt daar zijn weg, tot grote ergernis van de nog zwakkere verkeersdeelnemer: de voetganger. Men kan op zijn vingers natellen dat daar ongelukken zullen van komen en gisteren was ik zowaar ooggetuige van zo’n confrontatie.

Een dame stapte buiten bij de bakker, in de overtuiging dat ze op een veilige stoep belandde. Uitgerekend op dat moment kwam er echter een nogal drieste fietser aangepeesd. Ze konden net een botsing vermijden, maar het stuur van het rijwiel graaide en passant wel de papieren zak mee die de vrouw in haar hand droeg. Het ding pletste op de grond, barstte open en onthulde aldus een tompoes en twee berlinerbollen, waarvan er een gezapig, maar op een wel zeer verleidelijke wijze naar me toe rolde.

Er ontstond vanzelfsprekend een heftige discussie over wie voor de schade moest opdraaien, maar ik wilde me daar niet mee bemoeien. Ik glipte de bakkerswinkel binnen, hoewel ik dat eigenlijk niet van plan was, en daar kocht ik … twee tompoezen en een berlinerbol. Ik had opeens rare trek gekregen.

Ik zal toch niet zwanger zijn, wel?

Spannend!

Onderweg

Ik bevond me in het krekengebied ten zuidoosten van Oostende en ging er voor anker op de bank, die men daar ten behoeve van natuurvrienden op een terp neergepoot had en waarvandaan men de wijde omgeving kon overschouwen.

Eenden spelevaarden op het water en gaven zich, beschut door rietkragen, over aan met luidruchtig gesnater gepaard gaande stoeipartijen en vermoedelijk ook aan seksuele omgang. Een reiger streek zwierig neer, een klucht ganzen zocht heil in de vlucht en een karekiet gaf ‘m van jetje. Het kan ook een andere vogel geweest zijn, want ik ben geen ornitholoog en een zanger in het riet is voor mij automatisch een karekiet, vanwege het lied waar ik als kind mee doodgegooid ben: karekiet, kiet, kiet, in het riet, riet, riet.

Toen zag ik opeens … ja, wat zag ik eigenlijk? Ik dook in mijn fietstassen, diepte ras een verrekijker op, waarmee ik het rozekleurige object dat in de verte tussen lisdodden dobberde naderbij haalde en … Ik versteende. Mijn adem stokte. Mijn hart miste een paar slagen en repte zich toen om de achterstand in te halen. Wat daar dreef, was een poedelnaakt mensenlichaam. Terwijl ik bedacht wat me te doen stond, kon men mijn reet wellicht als doppenwipper gebruiken. Ik trok mijn mobieltje, zette voor alle zekerheid nog eens de verrekijker aan mijn ogen en zag hoe het hoofd van de drenkeling tussen de plantenstengels opdook, met de wijd opengesperde mond en de hartstochtelijk rode lippen van … een opblaaspop.

Ik heb toen maar mijn mobieltje opgeborgen, blij dat ik het niet gebruikt had. Je zult de hulpdiensten maar mobiliseren voor een door een flauwe, op seksueel gebied gefrustreerde grappenmaker achtergelaten opblaaspop.

Rood geklauwd

Sprokkels

─”Ik val nooit in slaap bij de televisie!” protesteerde de man, nadat zijn echtgenote hem daar op nogal spottende wijze van beschuldigd had.
─”Je hebt overschot van gelijk”, antwoordde de vrouw. “Je valt niet in slaap, maar je gaat knock-out; je snurkt als een varken,  je bent met geen kanon wakker te krijgen en je laat scheten dat het een lieve lust is.  Nu ja, een lieve lust?”

Deze woordenwisseling greep een paar maanden geleden plaats en ik was daar zowel oor- als ooggetuige van, maar besloot wijselijk om me niet in het gesprek te mengen. Partij kiezen, beperk ik tot het stemhokje, waar ik ─ ik vertel jullie geen nieuws ─ steevast de voorkeur geef aan een uitgesproken Vlaamsgezinde partij, hetzij N-VA en tegenwoordig zelfs het Vlaams Belang, wat volgens mij iedere weldenkende Vlaming zou moeten doen, maar ieder zijn meug, zei de boer, en hij at paardenvijgen.

Ondertussen heeft de echtgenote in kwestie haar man een onomstotelijk bewijs geleverd van hetgeen zij beweerde en hij ontkende. Terwijl hij zich bij de televisie in de betovering van een lethargische slaap bevond, bestond ze het om zijn teennagels te lakken in een hartstochtelijk rode kleur die de ogen teisterde.
─”Wel godverdomme hier en gunter!” riep de man toen hij ontwaakte. “Wat is dit nu voor ongein?”
─”Dat moet nochtans gebeurd zijn terwijl je niet lag te slapen bij de televisie”, schamperde zijn wederhelft.

Ze verzweeg dat hij de lak kon verwijderen met een dissolvant, met haarlak of desnoods met deodorant, zodat hij zich tijdens de hete hondsdagen van augustus nergens blootsvoets durfde te vertonen.

Lief schroothoopje van me

Sprokkels

Ze waren beiden heel erg oud, dat zag je er zo aan af. Hun niet samen te vatten leven had opnieuw en nog maar eens een heuglijke datum bereikt, waarvan men vond dat daar een feest bij hoorde. Ietwat verwezen zaten ze in vleesetende fauteuils, op toezichthoudende wijze terzijde gestaan door nakomelingen.

Er deinde een dienblad met champagnefluiten voorbij en dat had hij gezien. Met een niet bij zijn leeftijd horende trefzekerheid graaiden zijn handen en maakten twee glazen buit. Het ene hield hij voor zichzelf. Het andere gaf hij aan de vrouw die naast hem zat en met wie hij ongetwijfeld talloze gedenkwaardige momenten bij mekaar gesprokkeld had.
─”Me goan e kè tikk’n”, zei hij in goddelijk West-Vlaams. We gaan eens tikken.

En ze klonken. Terwijl het kristal een zilveren geluidje uitstootte, keek hij haar aan alsof hij haar uitgevonden had. Liefde op het zoveelste gezicht. Zij was het cadeau van zijn leven en hij nog steeds het zonnetje van haar kindertekeningen.

Afknijptijdjes

Formidastisch

Vrijwel alle kinderen zijn gek op reclamespots. De meeste volwassenen hebben er een hekel aan. Bejaarden genieten er dan weer van, vooral als er zich wat nevelslierten over hun hersens draperen en de herfst in hun hoofd een aanvang neemt.

Over het hoe en waarom van deze merkwaardige overgangen van leuk naar saai en vice versa moet ik jullie het antwoord schuldig blijven. Er bestaan ongetwijfeld mensen die zich in deze materie verdiept hebben en dit verschijnsel van pasklare tekst en uitleg kunnen voorzien. Voor mij niet gelaten.

Zelf houd ik niet van reclameboodschappen. Akkoord, af en toe zit er wel een leuk filmpje bij, waarmee men een glimlach op mijn gelaat vermag te toveren, maar meestal is het huilen met de pet op.

Veel van die spots zijn op schabouwelijke wijze nagesynchroniseerd. Je ziet monden praten en lippen bewegen, maar wat je hoort, stemt geenszins overeen met wat ze zeggen. Aanvankelijk vond ik dat koddig. Daarna begon het me te ontstemmen. Tegenwoordig vervult het mij met een tegen razernij aanleunende wrevel. Dan veer ik als door een wesp gestoken uit mijn fauteuil omhoog en roep dat ik nooit ofte nimmer een product of een artikel zal kopen, dat men op zo’n schutterige manier aanprijst.

Het onderbreken van films en andere programma’s voor reclamespots is meestal een bron van ergernis, al is het eigenlijk best wel handig als ze niet overdrijven. Zo krijg je immers de kans om wat mondvoorraad of lafenis bij te slepen, zonder dat je bij je terugkeer voor het scherm moet constateren dat je een belangrijke passage gemist hebt, waardoor je de draad bent kwijtgeraakt. Bovendien biedt het uitkomst voor vrouwen die met een kleine blaas bedacht zijn, of voor mannen die met de prostaat sukkelen, of voor mensen die last van buikgriep hebben, al kunnen zij die over een digicorder beschikken dergelijke hiaten tegenwoordig ook met behulp van dat toestel opvullen.

Laten jullie zich in jullie aankopen door reclameboodschappen beïnvloeden? Ik niet hoor! Als ik voor de afwas Dreft gebruik, als mijn porseleinen pony zich door een hygiënische steen van Harpic laat opfleuren, als de bananen in mijn fruitschaal het keurmerk Chiquita voeren, als mijn wasmachine wasgel van Dixan verkiest …

… dan is dat allemaal louter toevallig.

Dit gezegd zijnde, beleef ik tegenwoordig buitengewoon veel plezier aan een reclamespot van de Zwitserse keelpastilles: Ricola.

We zien een man die op lustige wijze doorheen een landschap vol geografische ongemakken ─ te weten een magnifieke bergwereld ─ banjert en ondertussen lucht geeft aan zijn met weidse gebaren gepaard gaand enthousiasme via een verbale musette: blablablabla. In zijn kielzog dobbert een vrouw ─ waarschijnlijk zijn echtgenote ─ die zich, afgaand op haar gelaatsuitdrukking, hoegenaamd niet in haar sas voelt. Ze probeert zich enigszins op te monteren door het innemen van een Ricola-pastille, hetgeen opgemerkt wordt door de bazige man die haar voorafgaat.
“Bonbon?” vraagt hij schokschouderend, waarna hij gesticulerend zijn weg vervolgt, maar zijn blablabla door bonbonbon vervangt.

Prachtig in al zijn eenvoud. Ik kan er niets aan doen, maar telkens als ik dit tafereel aanschouw, lig ik in een deuk. Ricola krijgt derhalve een tien met een griffel van me.

Vernissage

Handel en wandel

De voortekens waren ongunstig. Uit alles bleek dat ik een slechte afloop mocht verwachten van mijn bezoek aan die vernissage …

Op de uitnodiging die ik ontving, had men mijn personalia vermassacreerd. Hoewel ik het slechts matig apprecieer, heb ik ermee leren leven. Als je een niet inheemse naam voert, die bovendien voorzien is van accenttekens op ongebruikelijke letters, kan je er donder op zeggen dat men daar op vindingrijke wijze mee zal omspringen. Ook in de tekst waarmee men me vriendelijk inviteerde, trof ik aan aantal kapitale taalfouten aan. Ik spande me in om die te negeren, maar toch struikelde mijn blik telkens over die onvolkomenheden en ze bezorgden me een onbehaaglijk gevoel.

Ik besloot om mijn lichaam niet in een ernstig pak te kooien, maar me enigszins artistiek aan te todderen. Nee, niet met een boelewaaihemd of een vlinderdas en alleszins niet met een kunstenaarsflebbel rond mijn nek: zo’n onnozel zijden halsdoekje. Het scheren verliep stroef, door het tandenpoetsen moest ik bijna kotsen, ik kreeg wat aftershave in mijn oog … en nee, ik stond niet echt te springen.

Ik vertrok dan ook met tegenzin uit mijn woning en bereikte twintig minuten later het bankgebouw waar de vernissage plaatsgreep. Vernissage … ik blijf het een vreemd woord vinden. Het heeft eigenlijk geen feestelijke klank en men zou het makkelijk als een term uit het bouwbedrijf kunnen beschouwen. Iets met vernis of zo.

Ik betrad de tentoonstelling van een jongeman. Hij heeft het charisma van een zak kippenvoer met gebroken mais en onderneemt al jaren verwoede pogingen om per camera uitdrukking te geven aan zijn gevoelens. Helaas beschikt hij over geen greintje talent, maar wel over veel geld, waardoor de hongerdood hem allicht bespaard zal blijven. De expositie beantwoordde geheel aan mijn geringe verwachtingen. Ik heb zelden lelijkere foto’s gezien, maar gelukkig passeerden er volop dienbladen met frivole lafenis en kokette culibeetjes. Ik dwaalde daar wat rond, legde hier en daar mijn oor te luisteren en toen ik later naar huis terugkeerde, maakte ik de balans op:

─ het glimplebs dat het over bubbels heeft als het champagne of zelfs ordinaire schuimwijn bedoelt, mag van mij in eersteklas naar de hel gaan.
─ personen die zich aan het tenenkrommende rochelen van ciaokes, mercikes en baaikes overgeven, mag men van mij met een taakstraf bedenken.
─ het versterkende prefix kei- klinkt potsierlijk als het aan 11-plussers ontsnapt.
─ ik koester achterdocht omtrent koppels die in het openbaar met het woord schatje pingpongen.

“¡Hola!” zei mijn Argentijnse logeergast toen ik thuiskwam.
“Miauw!” zeiden mijn katten.

Daar had ik vrede mee.