Zeer tegen mijn zin ben ik gisteren naar de feestelijke openingsplechtigheid van een speeloase voor kinderen geweest. Omdat ik aan dat bedrijf wat verdiend heb, met vertaalarbeid en correctiewerk, leek het me passend en rechtvaardig dat ik daar even mijn neus liet zien en er een pannenkoek naar binnen speelde. Voor wat, hoort wat.

Nou, ze hadden daar niet op een miljoentje gekeken. Naast een binnen- en een buitenspeeltuin, trof ik er ook nog een theesalon, een restaurant en een … snackgeval aan, of hoe heet zo’n vreetruimte met hartige happen? Er was zelfs een sprookjespark voorhanden. Sneeuwwitje lag er in een glazen kist dood te wezen, een boze wolf met vervaarlijke tanden maakte zich klaar om Roodkapje te verslinden, Klein Duimpje en De Gelaarsde Kat deden er hun ding … je kon er zelfs het peperkoeken huisje bezoeken, waaraan zelfs Hans en Grietje niet konden weerstaan. Dat was een schot in de roos. Het woninkje zag er immers bijzonder appetijtelijk uit, al vond ik de peperkoek eigenlijk meer op Betterfood lijken, waar ik als kind nog mee doodgegooid ben. Hans en Grietje waren nergens te bespeuren en ook de heks hield zich vooralsnog smok. Maar toen …

Als je het hek van het voortuintje opende, klapte het dakvenster open en uit het aldus ontstane gat dook een verschrikkelijk lelijke heks op, met neuswrat en al, die met krassende stem en op ietwat dreigende toon riep:
“Hela, hela! Wie klopt daar aan mijn huisje?”

Kun je nagaan hoe leuk de kinderen dat vonden. Ik eveneens.  We beleefden er met zijn allen monumentaal  veel plezier aan en lieten dat hekje geen seconde met rust. Die arme heks bleef maar uit dat dakvenster opstijgen en neerdalen. Na ongeveer een kwartier gaf ze er de brui aan ─ allicht kortsluiting door overbelasting ─  en bleef ze compleet voor pampus op de Betterfoodpannen liggen. Men zou voor minder, maar het was geen gezicht en zeker voor kinderen niet.
“Is de heks zat?”, hoorde ik een jongetje aan zijn vader vragen.

Zat? Het mens had geeneens de kans gekregen om wat te drinken! Ik vroeg me trouwens af wie hij ooit op die manier tegen de mast had zien liggen, dat hij nu die connectie maakte.