Tag: fruit

Een gemeen hapje

ananassnijderMijn mond lust graag verse ananas. Helaas is dat niet zo’n fortuinlijke voorkeur, want deze exoot laat zich niet bepaald gemakkelijk soldaat maken.

In de allereerste plaats valt het moeilijk te bepalen wanneer de vrucht in staat van rijpheid verkeert. Internet biedt daaromtrent diverse hulpmiddeltjes aan, maar ik heb ondervonden dat die lang niet altijd betrouwbaar zijn. Bovendien is het ontkleden, of beter gezegd het ontbolsteren van dit tropisch fruit allerminst een sinecure. De koks en kokessen van de televisie, zoals bijvoorbeeld Jeroen Meus, hebben daar kennelijk weinig moeite mee, maar ik beschik hoegenaamd niet over de handigheid die zij tentoonspreiden.

Om deze reden heb ik me enige tijd geleden een apparaat aangeschaft, dat naar de naam ananassnijder luistert en over ingenieuze eigenschappen beschikt. Het is een soortement boor, waarmee je in één min of meer vloeiende draaibeweging zowel het omhulsel verwijdert, als de vrucht in een spiraalvormige schijf snijdt en van de kern, het klokhuis als het ware, ontdoet. Je houdt het niet voor mogelijk! Je moet het maar verzinnen.

Er is echter een niet te onderschatten nadeel aan dat toestel. Het klokhuis in kwestie blijft namelijk in de boorcilinder steken en dien je dus manueel te verwijderen. Dat blijkt een gevaarlijk karwei te zijn, want voor je het weet, schiet die prop onverhoeds los en kunnen je vingers met een smak op een snijdend gedeelte terechtkomen, wat meestal niet zonder gevolgen blijft. Dat overkwam me een paar keer, want ik ben zoals ik zei een uitermate onhandig mens, tot ik besloot om het verraderlijke klokhuis met de steel van een houten lepel uit te stoten.

Gisteren lette ik even niet op, want ik ben naast onhandig ook buitengewoon verstrooid, en toen de vruchtkern bezweek onder de druk van de lepelsteel en als een raket uit die cilinder schoot, belandde mijn duim met doodsverachting op het getande mes …

Je hoort me niet beweren dat ik bloedde als een rund, maar toch zeker als een kalfje. Ik herstelde enigszins de schade, maar toen bleek de Touch ID van mijn iPad niet meer te gehoorzamen aan de afdruk van die gehavende vinger.

Blijkbaar ben ik naast onhandig en verstrooid ook niet bepaald snugger, want het heeft even geduurd voor ik ontdekte dat ik op mijn iPad ook een tweede afdruk kon instellen. Nu zit ik me af te vragen welke vinger bij mij het minst kans loopt op beschadiging, want zoals ik zei, ben ik een uitermate onhandig, verstrooid en dom persoon.

De geneugten van de zomer

Ik was diep in het door de zon verpletterde binnenland van West-Vlaanderen doorgedrongen, toen ik bezijden de weg een groot aantal weelderig rankende braamstruiken ontwaarde die met verrukkelijke bessen pronkten. Aangezien ik deze donkere vruchtjes als een lekkernij beschouw, die ik bovendien gratis en voor niks kon verwerven, maande ik mijn rijwiel tot stoppen. Vervolgens wapende ik me met een fietspomp, die ik als machete gebruikte om me een weg door verlekkerd kijkende brandnetels te banen. Helaas merkte ik niet dat er zich onder die netels een sloot ophield, waarin zich niettegenstaande de aanhoudende droogte nog water bevond. Plots verdween de grond onder mijn voeten, met een plompend geluid kwam ik in de smurrie terecht, probeerde mijn evenwicht te bewaren, slaagde daar niet in en plofte neer in een schoot van netels.

Ik ben rijkelijk voorzien van netelblaren thuisgekomen, nat tot net onder de knieën, zonder braambessen en zonder fietspomp, want in al mijn misère heb ik mijn machete daar ergens laten liggen.

Grote gierende grasdoedels! Wat ben ik toch een klunshark!

Benjamín zag eens bramen hangen,
o, als frambozen zo groot,
‘t scheen dat Benjamín wou gaan plukken,
maar hij kukelde in de sloot.

Naakt fruit en te ontkleden vruchten

etiketWelke achterlijke dakhaas is in vredesnaam op het onzalige idee gekomen om hapklaar fruit, zoals daar zijn appelen, peren, pruimen en nectarines, met hinderlijke pleistertjes, plakkertjes, etiketjes of stickertjes te tooien? Het gebeurt niet zelden dat ik in een opwelling het kloeke besluit neem om verstandig te snoepen en dientengevolge naar een fruitige versnapering grijp, er mijn tanden in zet, om vervolgens mijn mond van zo’n West-Vlaams ‘plakiestertje’ te bevrijden, als ik dat onding al niet ingeslikt heb. Ik zou natuurlijk het door mij aangekochte fruit van deze overtolligheden kunnen ontdoen, vooraleer ik het in een schaal onderbreng, maar ik heb daar allemaal geen tijd voor.

Ik stel vast dat ik me bij het verorberen van een sinaasappel, een clementine of een mandarijntje bijna altijd verslik … en vaak niet te min. Mijn vader had dat ook, herinner ik me, en nu vraag ik me af hoe dat zo komt. Zou ik misschien algerisch voor citrusvruchten zijn?

In Vlaamse velden … 3

Ik maakte van de eerste herfstdag en het nogal suffe weer gebruik om opnieuw en nog maar eens de ruige ruimte van de natuur in te duiken. Zo kwam ik na wat peddelen in Wilskerke terecht. Aan de rand van dat rustige polderdorpje trof ik een rustplaats voor fietsers en wandelaars aan, die als schoolvoorbeeld kan gelden voor alles wat er op dat gebied bestaat: fraaie fietsrekken, verzorgde tafels en banken, ruime vuilnisbakken en zelfs wat speeltuigjes voor het klein grut.

Wilskerke

Ik zat er wat naar onbelemmerde verten te staren en vervolgde toen mijn weg, om geruime tijd later in de Uitkerkse Polder terecht te komen. Daar diepte ik mijn cameraatje op om er een stilleven aan toe te vertrouwen …

Stilleven

… en even later een nog stiller leven …

StillerLeven

Zien jullie die appetijtelijke appel? Luttele minuten later had ik die met huid en haar opgevreten, want ik moest natuurlijk ook doodgemoedereerd dat onnozele klevertje van Pink Lady verorberen. Het was trouwens niet de eerste keer dat ik dergelijke aanhangsels vergat te verwijderen. Ze moesten verbieden dat ze die op hapklare vruchten plakken.

Draaikont

zomerkoninkjeIk fietste langs een stalletje waar men kakelverse … eh … plukverse aardbeien verkocht voor een prijs die zelfs ik, in mijn hoedanigheid van komijnsplitser, niet kon laten lopen. Bovendien zijn het mijn favoriete vruchtjes. Ik kneep dus de remmen dicht en ging over tot de aankoop van drie bakjes.

Terwijl ik mijn weg vervolgde, begon ik al flink te kwijlen bij de gedachte aan de smulpartij die ik met mijn frivole freizen zou aanrichten. Opeens echter hield ik het niet langer. Ik kneep opnieuw de remmen dicht en installeerde me op een bank, die uitzicht bood op een dromerige vijver waarop sierlijke zwanen spelevaarden. Eerst gaf ik mijn ogen de kost en vervolgens deed ik hetzelfde met mijn mond, door er een uitdagend rood zomerkoninkje aan toe te vertrouwen. Ik huiverde, zij het niet van wellust, want het stukje fruit smaakte veel zuurder dan ik verwachtte. Ik pleeg aardbeien immers altijd in combinatie met suiker, of slagroom, of vanille-ijs, of zelfs chocolade te verorberen.

Ik dien derhalve toe te geven dat aardbeien puur natuur allerminst bij me in de smaak vallen en wel in die mate dat ik ze niet langer als mijn favoriete fruitsoort kan beschouwen. Voortaan en tot nader order is dat de wulpse, exotische ananas.

ananas

Copyright Uilenvlucht 2018 Frontier Theme