Vuile manieren – 2

Binnenkort reis ik opnieuw en nog maar eens naar mijn geboorteland: Argentinië. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dit keer doe ik het echter niet in mijn eentje. Een getrouwe vriend, met wie ik al heel lang kan lezen en schrijven, zal me vergezellen. Om alvast wat te oefenen begaven we ons gisteren naar een Argentijns restaurant. Daar lieten we ons een typisch, want uit de criollokeuken afkomstig, gerecht voorzetten: de locro.

Wat we opgedist kregen, zag eruit als een vreselijk ongeluk in de dierenwereld en getuigde van gekruide agressie. Na één hap moest je je inhouden om niet tegen het plafond te vliegen, of van een rots te springen, verondersteld natuurlijk dat je je in de buurt van zo’n geografisch ongemak bevond. Ik heb me in mijn leven al vaak aan locro vergrepen en … ik heb er haar van op mijn borst gekregen.

Het duurde dan ook niet lang of we hadden beiden dooie katten in de mond. We vergingen van de dorst en zagen ons genoodzaakt een drenkplaats op te zoeken, waar we ons elk over een braaf glas agrum van Schweppes ontfermden. Als ik over een pracht van een dorst beschik, durf ik nogal eens mijn toevlucht te zoeken tot en mijn keel te smeren met een koele agrum, want dat is volgens mij de dorstlesser bij uitstek.

Nu heeft mijn vriend zich in de loop der jaren een aantal hebbelijkheden eigen gemaakt. Ik trouwens ook, maar daar gaat het vandaag niet over. Een van zijn eigenaardigheden is het uit een glas opvissen van citroen- of sinaasappelschijfjes, om het vruchtvlees ervan weg te knagen en de schil vervolgens opnieuw in het glas te deponeren. Het is me een gezicht!

Onze dorst bleek groter dan gedacht, dus bestelde ik een tweede agrum, terwijl mijn gezel op pils overschakelde. Jullie kunnen nooit raden wat er toen gebeurde. Mijn vriend kreeg zijn blonde rakker en ik een agrum … waarin de schillen dreven, die kort daarvoor door hem van hun vruchtvlees beroofd waren. Ik diende de kelner vanzelfsprekend een uitbrander toe. Stond hij nog te lachen ook.
“Zal ik me van kant maken?” vroeg hij, maar toen ik hem mesblikken toewierp, besloot hij toch maar de  agrum te vervangen.

Ik liet die onaangeroerd en ben even later op hoge poten vertrokken. Mij zien ze daar alleszins niet meer.

4 Comments

Add a Comment
  1. Zeer onsmakelijk verhaal.

    Ik hoop dat je met mooie en leuke verhalen terugkomt.

    Vriendelijke groet,

    1. Als je een wansmakelijk feit boekstaaft, krijg je automatisch een onsmakelijk verhaal.

  2. De kelner zal gedacht hebben als die het fruit kan opeten kan hij de schil ook opeten. Maar hij wist niet dat het niet dezelfde persoon was die de schil liet liggen en nog een agrum bestelde. Stel je voor dat je compagnon de schil niet had opgegeten dan zou je nooit geweten hebben dat je zijn glas terugkreeg! Bah . Daar zou ik ook nooit meer teruggaan en meer nog ik zou het iedereen afraden om daar te gaan eten. Wie weet welke restjes je te eten kreeg, bah bah!
    Fijne reis Benjamin en hopelijk kom je met vrolijke verhalen terug!!

    1. Voor de goede orde: de ‘vieze’ agrum werd niet in het restaurant geserveerd, maar in een etablissement dat wij achteraf bezochten.
      De reis is pas over een paar maanden, als het hier winter is en daarginds zomer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright Uilenvlucht 2017 Frontier Theme