Tag: winkelen

Het zal ze leren!

Jullie weten ongetwijfeld waar Abraham de mosterd haalt, maar weten jullie ook waar ik die haal?
– “In de Colruyt!” hoor ik jullie roepen, want ik heb er hier nooit een geheim van gemaakt dat ik in een supermarkt met die naam levensmiddelen insla.
Mis poes! Mosterd vormt een uitzondering op mijn koopgedrag en daar heb ik vanzelfsprekend een gegronde reden voor.

wostynMijn favoriete mosterd is die van Wostyn en Colruyt verkoopt die niet. Hoe is het godsterwereld mogelijk dat ze zo’n fameus streekproduct niet in hun assortiment opnemen? Wostyn vervaardigt zijn uitermate pittig sausje immers in Torhout, de hoofdstad van het Houtland, en aangezien ik eveneens in die regio woon en ook mijn supermarkt er gevestigd is …

Ik dien ervoor uit te wijken naar de concurrentie, meer bepaald naar Delhaize. Ik zou het product rechtstreeks bij de fabrikant kunnen kopen, want die heeft niet alleen een mosterdfabriekje in Torhout, maar ook een winkeltje waar je als particulier terechtkunt. Dat doe ik expres niet, om Colruyt te straffen voor het eigengereid veronachtzamen van een lokale specialiteit. Als ik immers bij Delhaize mosterd haal, koop ik daar telkens ook voor honderden euro’s andere artikelen, die ik normaliter bij Colruyt pleeg aan te schaffen.

Mij komt de wraak toe en de vergelding.

Eigen mosterd eerst!

Een wel zeer degelijk fietsslot

Het overkomt me slechts zelden dat ik in mijn proviandkasten op een lacune stuit, waar ik ongerief van ondervind, of waardoor ik in het uiterste geval enige keukenarbeid moet staken vanwege een ontbrekend ingrediënt. Vanmorgen was dat echter het geval. Ik had me voorgenomen om mezelf ‘s middags op Tikka Masala te vergasten – een zeer door mij gewaardeerd kipgerecht uit de Indiase keuken – en was al met het klaarmaken ervan begonnen, toen bleek dat ik geen garam masala te mijner beschikking had, hetgeen een essentieel kruidenmengsel voor die bereiding is.

Edoch, daarom niet getreurd. Ik kon niet over een auto beschikken, dus hees ik me op mijn fiets en trapte me doorheen de vrieskou naar een supermarkt. Binnen de kortste keren had ik me bevoorraad, maar toen ik bij de fietsenstalling kwam, bleek iemand daar een hond neergepoot te hebben en dat beest ─ van een model waarop een zadel niet zou misstaan ─ had zich kennelijk voorgenomen om mijn rijwiel met hand en vooral met tand te verdedigen. Telkens als ik een poging ondernam om me mijn bezit toe te eigenen, zette dat mormel het op een vervaarlijk grommen en een vertoon van een blikkerend roofdiergebit. Daar stond ik dan met mijn goeie gedrag. Dan gebruik je eens een milieuvriendelijk vervoermiddel om boodschappen te doen.

Toen ik daar bijna vijf minuten stond, heb ik mijn goeie gedrag gelaten voor wat het was. Ik ging opnieuw de supermarkt binnen en liet er omroepen dat de eigenaar van die beveiligingsinstallatie dringend verzocht werd om zijn viervoeter tot andere gedachten te brengen, hetgeen niet veel later geschiedde.

Hij mag zich gelukkig prijzen dat ik een hondenliefhebber ben, want anders …

Nu ja, anders … Ik zou het niet weten.

Iets meer dan niets

Ik ging naar de supermarkt en kocht daar onder meer een doosje PiM’s cakes van Lu, zijnde zachte cakejes met sinaasappelvulling onder een knapperig chocoladelaagje. Toen ik thuis, vervuld van voorpret, de verpakking opende, kwam ik tot de onaangename ontdekking dat die niet de gebruikelijke twaalf, maar slechts negen koekjes bevatte.

Ik ging naar de dorpswinkel en kocht daar onder meer een doosje ZiZ Chester van Kraft, zijnde individueel verpakte sneetjes smeltkaas. Toen ik thuis de verpakking opende, teneinde met de inhoud ervan wat croque-monsieurs te bekleden, kwam ik tot de onaangename ontdekking dat die niet de gebruikelijke acht, maar slechts zes sneetjes bevatte.

Daar sta je dan met je goeie gedrag. Gaan we het een beetje zo spelen, ja!?

Stom van me!

hoodieEen paar maanden geleden kocht ik bij Zalando twee sportieve pantalons van Adidas, in de wandeling meestal trainingsbroeken genoemd. Met de herfst in het verschiet wilde ik me graag bijpassende hoodies aanschaffen, zijnde sweaters met een kapoets. Helaas, bij iedere webwinkel waar ik me aanmeldde, kreeg ik het deksel op mijn neus: het gewenste artikel ─ de donkerblauwe hoodie, geflankeerd met oranje strepen ─ was nergens meer beschikbaar … tot ik plots bij een Engels bedrijfje terechtkwam, adamsbriscoe, dat zich met veel vertoon onder de naam Adidas verschool, waar ik wel mijn gading kon vinden en bovendien voor een gezapige prijs, zijnde $ 45 per stuk. Er rinkelde weliswaar een belletje bij me, maar ik negeerde dat, eigengereid als ik ben: ik bestelde twee stuks, die ik per MasterCard betaalde. Het geld werd vrijwel onmiddellijk geïncasseerd door … een Chinees bedrijf en toen dat gebeurde, sloeg ik wel acht op het rinkelende belletje, maar het was al te laat.

Drie weken later bood de postbode me een aangetekende zending aan: een slordig pakketje dat helemaal uit Shanghai kwam en waarin ik slechts één zwarte hoodie zonder strepen aantrof, die weliswaar een etiket met de naam Adidas voerde, maar ontegensprekelijk van minderwaardige kwaliteit was: goedkope namaak, om niet te zeggen brol.

Ik stuurde onverwijld een mail naar de webwinkel in kwestie, maar die keerde prompt als onbestelbaar naar me terug. Ook de Chinezen die zich mijn geld toegeëigend hadden, lieten niets van zich horen nadat ik ze per e-mail benaderd had. Ik ben bij het vierde gezet, zeggen we in West-Vlaanderen als we bedrogen zijn. Ik zou zelfs durven beweren dat ik bij de bok gedaan ben.

Ik heb me de moeite getroost om Adidas op de hoogte te stellen van deze frauduleuze praktijken. De dames en heren van dat bedrijf vinden het blijkbaar niet erg dat men hun naam misbruikt. Ze hebben me in alle geval niet van antwoord gediend en het bedrieglijke adamsbriscoe mag zich nog steeds onder hun naam verschuilen.

Mij komt de wraak toe en de vergelding. Ik koop niets meer van Adidas. Leve Nike!

De wereld van het snelle geld

Een van mijn belangrijkste werkinstrumenten is … een stoel: mijn bureaustoel. Vanwege mijn beroepsactiviteiten slijt ik namelijk buitensporig veel tijd op dat meubel, gemiddeld een uur of acht per etmaal, dus kan het maar beter van uitstekende kwaliteit zijn. Toen ik het zitje onlangs diende te vervangen heb ik derhalve op geen euro gekeken, niettegenstaande mijn zuinige inborst. Ik begaf me op internet en kocht een ergonomische, met leder beklede en van heel wat toeters en nog meer bellen voorziene stoel. Het grapje zou me iets meer dan duizend euro kosten en vijf dagen later niet alleen mijn bureau sieren, maar ook mijn zitvlak en mijn tere rug verwennen.

Er verstreek een week en toen ontving ik een e-mail, waarin men me mededeelde dat men de beloofde leveringstermijn niet kon verwezenlijken en dat ik mijn bestelling pas anderhalve maand later mocht verwachten. Ik was daar vanzelfsprekend niet blij mee, maar er bestaan ergere dingen in het leven, dus liet ik de zaak blauwblauw … tot ik me na verloop van tijd naar de website van het bedrijf in kwestie klikte, teneinde me van de vorderingen te vergewissen. Tot mijn niet geringe verbazing ontdekte ik daar, tussen een aantal andere aanbiedingen, dat de door mij uitgekozen stoel plots tweehonderd euro minder kostte. Dat kon ik vanzelfsprekend niet over mijn kant laten gaan, dus greep ik mijn telefoon en trok met spinnige vingers ten strijde.

Aanvankelijk wilden ze van geen liefde weten en weigerden ze de prijs aan te passen.,
“Dan zal ik jammer genoeg de bestelling moeten annuleren”, maakte ik misbruik van mijn machtspositie, want ik had besloten om de stoel bij levering te betalen en ze hadden nog geen cent van me gekregen.
Waarop ze gezwind hun kar keerden en besloten om me toch van de aanbiedingsprijs te laten genieten.

Zodoende had ik binnen de paar minuten tweehonderd euro verdiend. Ik zette het op een glunderen dat aan extase grensde en kwam er zowaar in een luxueuze stemming van. Om de meevaller te vieren trakteerde ik mezelf op een etentje en wat er in dat restaurant gebeurde, dat vernemen jullie één dezer dagen.

Spannend!

Bram

Het was maandagmorgen.

Ik begaf me naar de supermarkt, maar ik had duidelijk niet als enige het plan opgevat om proviand in te slaan. Het was me daar een drukte vanjewelste en alle beschikbare kassa’s draaiden op volle toeren.

Het exemplaar waar ik me aanmeldde, werd bediend door een jongeman, waarvan ik achteraf, via de kassabon, zou vernemen dat hij Bram heette. Omdat hij nogal onhandig en traag met het scanpistool schutterde en vooral ook omdat hij duidelijk geen kaas gegeten had van het sorteren van winkelwaar vermoed ik dat hij een werkstudent was. De klant die me voorging – een man die zijn eigendunk nauwelijks kon tillen en van zichzelf dacht dat hij een godsgeschenk was – stak zijn ergernis daaromtrent niet onder stoelen of banken.
“Heb je je handen de zaligheid beloofd misschien?” sneerde hij. “Laat je vooral niet haasten. Het is tenslotte vakantie.”
En even later:
“Mensen kinderen, wat ben jij toch een knoei!”
Hij tilde ostentatief een netje sinaasappelen uit het winkelkarretje en gaf dat een andere plaats. Ik kon hem inmiddels al de kop klieven, maar in tegenstelling tot die windbuil, ben ik wel keurig en netjes grootgebracht. Bram was inmiddels zo nerveus als een kalkoen op kerstavond en toen ik aan de beurt was sprak ik hem bemoedigend toe:
“Hij heeft hier veel garen op zijn klos, maar thuis zal hij wel onder de pantoffel zitten.”
Bram glimlachte even.

Ik rekende af en zei:
“Hartelijk bedankt voor de moeite.”
“Een goed weekend, meneer”, prevelde Bram.

En dat op maandagmorgen. Hij moet nu ook niet overdrijven.

Emancipatie

In de supermarkt waren zes kassa’s bemand. Letterlijk dan, want ze werden allemaal door mannen bediend. Waar zijn de caissières van weleer?

Het caféterras behelsde veertien personen: acht vrouwen en zes mannen. Geen van de mannen rookte. Alle vrouwen deden dat wel. Zonder uitzondering!

Aan het station van Brugge nam ik de bus om me naar de andere kant van de stad te begeven.
“Alle vrouwen die niet geëmancipeerd zijn mogen voorgaan”, zei ik lachend tot de wachtenden achter me.
Ze gingen allemaal voor.

Op z’n janboerenfluitjes

Het overkomt me soms dat ik de verleiding niet kan weerstaan om me per internet naar een winkel te begeven en daar wat te kopen. Dat is tot nu toe zonder noemenswaardige haperingen verlopen. Het zat er dus aan te komen dat het een keertje fout zou gaan ─ iedere overwinning brengt je dichter bij een nederlaag ─ en dat is inmiddels gebeurd.

Ik bestelde iets bij een Nederlands bedrijf en men zou dat de daaropvolgende dag bij me afleveren. Meestal kun je online de gang van zaken, zijnde de lotgevallen van jouw pakket, op de voet volgen via een track & tracesysteem, wat ik dus deed, want dat zijn leuke dingen voor de mensen. Zo zag ik dat het collo naar me onderweg was … tot zich daar opeens een venstertje ontvouwde met de mededeling: de zending is teruggestuurd naar de afzender. Ik uitte daaromtrent mijn verbazing in een e-mail, die ik met bekwame spoed naar de verkoper in kwestie stuurde. Nauwelijks tien minuten later rinkelde mijn telefoon en vernam ik dat de koeriersdienst een foutief leveringsadres ingevoerd had, dat niet eens bleek te bestaan. Men was stellig van plan om een nieuwe poging te ondernemen, maar ik zou wel twee dagen langer op mijn hebbeding moeten wachten.

Twee dagen later zat ik me opnieuw met track & trace te amuseren en zag ik dat mijn bestelling op komst was … tot daar opeens een berichtje verscheen: geleverd! Ik had niets of niemand gezien. Opnieuw vertrok een verbaasde e-mail naar Nederland en weer kreeg ik een telefoon van de verkoper: of ik misschien even in, of in de buurt van mijn brievenbus wilde kijken.

Het pakje stond inderdaad tegen de heg onder mijn brievenbus. In de regen en zomaar voor het grijpen. Men had zich niet eens de moeite getroost om bij me aan te bellen, maar goed … het is wel dertig meter lopen van mijn brievenbus naar mijn voordeur. Dat is verdraaid lastig natuurlijk.  

Wel gekakel, maar geen eieren

Ze zijn met velen, die ieder jaar opnieuw en vooralsnog tevergeefs van een white christmas dreamen. Ik hoor daar niet bij. Neen, ik droom van een witte Pasen, meer bepaald van witte paaseitjes met een smeuïge vulling van pistachecrème. Om die droom te verwezenlijken begaf ik maar een supermarkt van Colruyt en wendde daar mijn rasse schreden naar hun zogenoemde Choklabar, waar zich in groten getale allerhande eitjes ophielden … om vast te stellen dat alle bakken met witte exemplaren leeg waren. Ik vloekte binnensmonds en keutelde naar het rek van Milka, maar ook daar ontbraken de maagdelijk blanke chocolaatjes. “Wel godverdomme hier en gunter”, mompelde ik mistevreden.

Ik zocht noodgedwongen mijn heil in twee andere winkels, om er eveneens bot te vangen, of de duvel ermee speelde. Nu ben ik thuis, zonder witte eitjes. Ik ben daar in die mate misnoegd over dat ik me van een nogal platte Vlaamse uitdrukking moet bedienen om er lucht aan te geven:
Ze mogen die witte eitjes aan hun gat plakken!!

Hèhè, dat lucht op.

Boodschapje

vandenborreHet zal gisteravond rond een uur of vijf geweest zijn dat ik me op internet begaf, teneinde een aankoop te verrichten: een knoopbatterijtje. Dra kwam ik terecht op de website van Vanden Borre ─ Uw akte van Vertrouwen ─ waar ik de door mij gewenste kleinigheid aantrof voor de fenomenale prijs van € 2,99, inclusief BTW en gratis thuisbezorgd.

Ik plaatste en betaalde mijn bestelling en kreeg vrijwel onmiddellijk een orderbevestiging in mijn mailbox. Later op de avond kreeg ik nog een e-mail, waarin men me meedeelde dat mijn bestelling verzonden was en dat ik die vanmorgen al mocht verwachten.

Vanmorgen iets over achten belde de postbode bij me aan om het pakket af te geven. Het onooglijke batterijtje was keurig verpakt in een kartonnen doos, als betrof het een juweel van onschatbare waarde. En dat alles voor nog geen drie euro!

Kijk, ik ben meestal karig met lof en ik haal niet zo gauw het wierookvat boven, maar als iets goed is, wil ik dat graag openbaren en van Vanden Borre mag ik zeggen dat het goed was. Als ze zelfs een onnozel artikeltje met zoveel zorg omringen …