Tag: geld

Kruimelarij

Ik kan ondertussen al behoorlijk uit de voeten … eh … handen met mijn nieuwe iPad al is dat geen sinecure als je, zoals ik, een volslagen leek bent op het gebied van tabletten en als gebruiker van Windows niet de minste ervaring hebt met een besturingssysteem van Apple. Ik moet in dit verband toch even een opmerking kwijt.

De iPad zit verpakt in een nogal chique witte doos. Als je die haast knappend van de voorpret openmaakt, stuit je op een bijna nog chiquer wit envelopje, waarin zich informatie over iPad ophoudt. Nu ja, informatie … Het is niet meer dan een schamel velletje papier met deze mededeling:

iPad-gebruikershandleiding
Raadpleeg de gebruikershandleiding voordat u de iPad in gebruik neemt. Ga naar help.apple.com/ipad. U kunt de gebruikershandleiding ook op de iPad bekijken via de bladwijzer in Safari of downloaden in de iBooks Store (indien beschikbaar). Bewaar deze documentatie als naslagwerk.

iPad

Je moet dus de gebruikershandleiding raadplegen voor je de iPad in gebruik neemt. Dat is allemaal goed en wel, maar voor die gebruikershandleiding moet je internet op en dat lukt niet als je niet eens weet hoe je je iPad moet wekken. Ik heb de hulp van mijn ouwe getrouwe pc moeten inroepen om naar die handleiding te reizen. Kijk, als je 700 euro neertelt voor een weliswaar ingenieus machientje, mogen ze van mij toch een boekwerkje met basisinstructies in dat doosje stoppen.

Of is dat te veel gevraagd?

Ruggensteuntjes en opkontjes

We schrijven november en de jaarlijkse processie van bedelaars en schooiers heeft een aanvang genomen. Gisteren, zaterdag, kreeg ik achtereenvolgens vertegenwoordigers van de volgende verenigingen over de vloer:

– het plaatselijke majorettekorps met suikerwafels, kostende € 7
– de plaatselijke chiro met chocoladetruffels, kostende € 8,5
– de brandweer met een steunlidkaart en een kalender, kostende € 10
– de plaatselijke voetbalclub met artisanale pannenkoeken, kostende € 7

Men beweert dat een stapje in de wereld zetten – wat Vlaams is voor uitgaan – een dure zaak is, maar volgens mij zit je op hogere lasten als je braafjes thuisblijft.

Help!

De stulp waarin ik al jaren met een tevreden gemoed en in eenvoud des harten bivakkeer, heeft me tot voor kort zo weinig zorgen gebaard, dat ik me regelmatig in de handen wreef dat het knerste. Een paar weken geleden ontdekte ik echter verontrustende vlekken op de onderste rand van enkele muren. Omdat ik op velerlei gebied een volslagen leek ben, nodigde ik een deskundige uit, die naar hijzelf beweerde onderlegd was in de calamiteiten waaraan bouwsels ten prooi kunnen vallen. Hij onderzocht mijn woning, gebruik makend van allerhande toestellen, die voorzien waren van verklikkende lampjes en alarmerende geluidssignalen produceerden, om vervolgens zijn diagnose te stellen: opklimmend vocht, dat met de uiterste urgentie gestuit diende te worden, teneinde onherstelbare schade te voorkomen.

Gisteren verscheen deze deskundoloog opnieuw te mijnent. Met kleverige handelsreizigersvlotheid en de plichtmatige lach van een stofzuigerventer overhandigde hij me de offerte voor de behandeling. Ik flikkerde bijna van mijn stoel af.
“Is dat de prijs of uw telefoonnummer?” stamelde ik verbijsterd.

Alle worstjes op een stokje! Ik zal in broodsgebrek raken. Binnenkort liggen de muizen hier dood voor de kast en zie ik er zo versjofeld uit dat zelfs de mensen die honger lijden eten naar me gooien. Misschien kan ik maar beter mijn huisje verkopen en me ergens in het zonnige zuiden vestigen, waar men nog nooit van opklimmend vocht gehoord heeft.

Bedrieglijk

Volgens mijn horoscoop zou ik me gedurende enkele dagen onder een gelukkig gesternte bevinden en had ik zelfs kans om in de prijzen te vallen. Ik kwam reeds in een luxueuze stemming en er verschenen zowaar al eurotekens in mijn ogen, dus begaf ik me met gezwinde tred naar de krantenboer en investeerde daar € 25,50 in twee krasbiljetten van Presto en een deelnemingsbewijs voor de trekking van Euro Millions.

Het krassen van de biljetten leverde me geen cent op en ook de euromiljoenen gingen aan mijn neus voorbij. Groot was mijn teleurstelling, maar toen las ik een verheugende mededeling op de kassabon: miskoop

NIET TEVREDEN. GELD TERUG!
Je krijgt 365 dagen bedenktijd.
Was je aankoop een miskoop?
Kan gebeuren.
We betalen je met de glimlach terug.

Ik spoedde me opnieuw naar de krantenboer, om terugbetaling te krijgen van mijn waardeloze krasbiljetten en lottoformulier. Ze hadden me daar zien komen!

De bewering dat ze me met een glimlach zouden terugbetalen is een compleet loze bewering. Ze betaalden me niks terug en er kon zelfs geen glimlachje af. Is het verspreiden van misleidende slogans dan niet strafbaar?

Stelletje afzetters!

Sinds jaar en dag dient Norton Internet Security ervoor te zorgen dat er zich geen verfoeilijk ongedierte, zoals virussen en Trojaanse paarden, in de ingewanden van mijn pc nestelt. Daar betaal ik ze voor, maar helaas slagen ze er niet in om hun bewakingsopdracht naar behoren uit te voeren. Twee jaar geleden heb ik hier in ‘Ze moeten me wel hebben, hè’ beschreven hoe ze niet konden verhinderen dat booswichten me in een tijdspanne van nauwelijks enkele maanden twee keer met een gemeen gijzelvirus opzadelden, waardoor mijn pc alle dienst weigerde en ik telkens genoodzaakt was om een complete herinstallatie van Windows uit te voeren. Neem van me aan dat er leukere dingen bestaan.

norton3Verleden week lieten ze plots een bericht op mijn scherm verschijnen: ze waren van plan om zich op eigengereide wijze van mijn kredietkaart te bedienen om zich € 64,99 toe te eigenen, teneinde mijn abonnement op hun diensten te verlengen. Als ik dat niet wou, diende ik me onverwijld naar hun website te begeven om daar de automatische verlengingsservice uit te zetten. Wat ik binnen de kortste keren deed. In de eerste plaats heb ik die service nooit aangezet en in de tweede plaats weiger ik halsstarrig om betalingen automatisch te laten uitvoeren.  Het verstrekken van een doorlopende machtiging ─ wat in Vlaanderen een domiciliëring heet ─ staat gelijk aan het verlenen van een onbeperkte volmacht op je bankrekening en ik ben niet zo goed van vertrouwen, toch zeker niet als er geld mee gemoeid is.

Dat belet niet dat mijn licentie over enkele weken verloopt en aangezien ik niet onbeschermd wil achterblijven, verschafte ik me gisteren toegang tot hun website om daar eigenhandig wat aan te doen. Groot was mijn verbazing toen ik tot de ontdekking kwam dat de verlenging van mijn abonnement me bijna € 65 zou kosten, terwijl dat verleden jaar ─ ik heb het even opgezocht ─ net geen € 30 was.

norton4

Weten jullie wat ik deed? Ik nam een kloek besluit. Ik heb Norton met zijn hele hebben en houden ─ in Vlaanderen is dat met zijn klikken en klakken ─ van mijn pc gegooid en in de plaats daarvan heb ik BitDefender geïnstalleerd.  Ik heb veel positieve geluiden over dat programma gehoord en … het is nog gratis ook. Tel uit je winst!

Zo trots als een ouwe aap

Het zal jullie wellicht niet ontgaan zijn dat ik even uit de roulatie was, of dat er hier op zijn minst een ongebruikelijke stilte heerste. Ik vrees dat dit in de toekomst vaker zal gebeuren. Nee, er is niets ernstigs met me aan de hand ─ prijs de hemelen! ─ maar ik ben erin geslaagd om een nogal arbeidsintensief vertaalcontract buit te maken en binnen te rijven. Het is een minder leuke, maar wel lucratievere bezigheid dan het bijhouden van een blog, waar geen droog brood mee te verdienen valt. Helaas is het ook een activiteit die me in een dwangbuis van tijdslimieten kluistert, waardoor het schrijven van een aardig stukje soms in het gedrang zal komen. Ik probeer alleszins de kerk in het midden te laten en er het beste van te maken.

Op mijn pc draait een uitermate handig programmaatje, dat zo nu en dan een venster met een in meer of mindere mate belangrijke mededeling laat verschijnen. Daarnet kreeg ik te lezen dat het straks, om halfacht, vier jaar geleden zal zijn dat ik mijn laatste sigaret opstookte. Ik ben niet licht geneigd om prat op iets te gaan, maar dat het me gelukt is om het verfoeilijke roken af te zweren, vervult mij nog steeds met kolossale trots … en dat wou ik toch even gezegd hebben.

Nergens beter dan thuis

Reizen is mijn favorietste bezigheid. Of eigenlijk niet helemaal, want na mijn omzwervingen naar de haardstede terugkeren doe ik nog net iets liever. Wanneer ik in al dan niet verre buitenlanden vertoef, heb ik zelden of nooit last van heimwee en pleeg ik me nauwelijks of zelfs hoegenaamd niet om het thuisfront te bekommeren, maar als de tijd aanbreekt om de penaten op te zoeken, kan het me allemaal niet snel genoeg gaan en ben ik haast niet meer in te tomen. Als er dan, zoals enkele dagen geleden, plots een haar in de soep opduikt, waardoor de terugreis minder vlot verloopt dan verwacht en verhoopt, is dat allerminst bevorderlijk voor mijn toch al danig op de proef gestelde welbevinden, want ik blijf een gloeiende siroophekel aan vliegen hebben. Ooit, toen ik nog klein en boosaardig was, droomde ik van een loopbaan als piloot. Ik prijs me gelukkig dat ik me daar niet voor heb laten klaarstomen.

De voorbije weken waren gevuld met buitensporigheden op alle gebied. Het gezelschap was aangenaam, het weer zomers, het eten voortreffelijk, de landschappen in hoge mate bezienswaardig … en goedkoop dat het daar is! Twaalf jaar geleden, in 2002, kon je 1 Amerikaanse dollar omwisselen voor 1 Argentijnse peso. Tegenwoordig krijg je al 8 pesos voor diezelfde dollar en wie zich op de zwarte markt waagt ─ hetgeen ik vanzelfsprekend nooit zou doen, of wat hadden jullie van me gedacht? ─ kan zelfs regelrechte klappers maken.

Aangezien me daarginds geen opzienbarende of wereldschokkende gebeurtenissen ten deel gevallen zijn, moeten jullie hier geen anekdotes van me verwachten. Ik onthoud me ook van beschrijvingen van wat mijn zintuigen er allemaal waargenomen hebben. Desgewenst kan ik jullie een aantal degelijke toeristische gidsen aanbevelen, waarin jullie dat uitgebreid kunnen lezen.

En nu ga ik aan het werk. Dollars verdienen, om die bij een volgende gelegenheid …

Dan probeer je goedkoop uit te zijn

Ik speel al langer met de gedachte om me een fototoestel, die naam waardig, aan te schaffen. Tot nu toe gebruik ik het kameraadje … eh … het cameraatje dat zich aan boord van mijn gsm bevindt, maar dat is behelpen natuurlijk. Zo kan ik bijvoorbeeld niet over een flitser beschikken, om maar iets te noemen, en bovendien loop ik het risico dat de batterij van mijn mobieltje door al dat gefotografeer dusdanig uitgeput raakt dat ik niet meer telefonisch bereikbaar ben. Dat zou in mijn geval niet meteen een drama zijn, want we bellen of sms’en zelden en als het toch een keer gebeurt, is het nooit van dringende aard. We leven in de luwte.

Gisteren hield ik echter halt bij de feestelijke etalage van een fotozaak. Daar viel mijn oog op een alleraardigst maaksel van Samsung, dat zich aanbood voor een prijs die een zuinig persoon als ik niet kon laten lopen. Ik nam een kloek besluit, stapte resoluut de winkel binnen en ging over tot de aankoop van een weliswaar niet bepaald blits, maar toch zeker oogstrelend mooi kodakske. De verkoper, die vermoedelijk de Griekse beginselen toegedaan was, omschreef het als een snoezig, ja zelfs een honneponnig ding. Wie ben ik dat ik hem ongelijk zou geven?

Aangezien ik te mijnent geen kerstboom opgericht heb, waaronder ik honneponnige geschenken in snoezige verpakkingen kan onderbrengen, besloot ik om me maar meteen over de aanwinst te ontfermen. Christene zielen! Fotograferen is nooit een eenvoudige zaak geweest, maar vandaag de digitale dag is het allemaal nog ingewikkelder. Ik behoor weliswaar niet tot de mensen die zelfs voor kauwgum een gebruiksaanwijzing nodig hebben, maar ik diende me toch in de meegeleverde snelstartgids te verdiepen. Nu ja, wat heet verdiepen? Een paar lijntjes tekst, verlucht met enkele tekeningetjes … de raadselen van een fototoestel zul je er in alle geval niet meteen mee ontsluieren. Gelukkig kon men voor meer informatie op hun website een uitgebreidere gebruiksaanwijzing in pdf-formaat raadplegen en binnenhalen, als men tenminste over een internetverbinding beschikte.

Ik heb dat bestand niet alleen gedownload, maar ook afgedrukt, want dat leek me handiger. Honderdvijfenvijftig pagina’s in meerkleurendruk. 155! Als jullie weten wat papier en printerinkt tegenwoordig kosten, zul jullie begrijpen dat ik opeens geen koopje meer had aan mijn kodakske van Samsung. Sam has sung, maar ‘t was een beetje vals.

Waar is de tijd dat je bij ieder toestel een lijvige gebruiksaanwijzing aantrof?