Tag: verkiezingen

Wie gaat er mee naar Amerika?

Ik wilde weleens weten wie er gedurende de eerstkomende vier jaar de Amerikaanse scepter zou hanteren. Aangezien de beslissing daaromtrent zich op een voor ons onchristelijk uur voltrok, probeerde ik vannacht rond de klok van tweeën het hoogbejaarde televisietoestelletje op mijn slaapkamer enig leven in te blazen. Na die reanimatie liet ik CNN op me los, maar ik slaagde er natuurlijk niet in om wakker te blijven. Zo’n verkiezingsprogramma is een saaie bedoening en lang niet zo meeslepend als bijvoorbeeld een film met James Bond … of Bambi.

electionIk dommelde in, maar af en toe opende ik de ogen om een lodderige blik op het scherm te werpen, waar een handige balk me verklapte hoeveel kiesmannen de beide kandidaten al achter zich hadden kunnen verzamelen. Vanmorgen om vijf uur schakelde ik dan over naar de uitzending van de Vlaamse televisie, zodat ze daar toch op minstens één kijker konden bogen en al hun moeite derhalve niet voor niks was geweest. Ze hadden zowaar de notoirste Amerikakenner van Belgenland en belendende percelen uitgenodigd: de politica Gwendolyn Rutten. Die putte zich uit in gemeenplaatsen en oppervlakkigheden, roerde met graagte wat Engels door haar Nederlands en bleef tot vervelens toe herhalen dat ze in Amerika geweest was.

Rond een uur of zeven, nadat de journaliste Kathleen Cools haar stem kwijtgeraakt was en Gwendolyn voor de elfendertigste keer een zin begon met “toen ik in Amerika was”, verscheen de triomfator, Barack Obama, op het ruitje voor zijn overwinningstoespraak. Daar zat ik naar uit te kijken. Ik heb het hier al eerder geschreven: hij bezit de gave van de retorica en wie zich op welsprekende wijze vermag uit te drukken, heeft een wit voetje bij me, al zal dat in zijn geval wellicht een eerder zwart voetje zijn. Hij gaf me daar toch weer een prachtig discours ten beste en op het hoogtepunt ervan … snoerde men hem plots de mond en hoorden we de journalist Wim De Vilder bazelen dat het wel een heel lange redevoering was, alsof hetgeen hij ons op dat moment kon vertellen veel interessanter was dan de speech van Obama. 

Wel godverdomme hier en gunter! Zijn ze bij de VRT nu helemaal van de ratten besnuffeld?! Wat een stelletje amateurs! Misschien kunnen ze bij een volgende gelegenheid Eddy Wally uitnodigen. Die is ook in Amerika geweest, net als Gwendolyn Rutten. Ja, Gwendolyn Rutten is in Amerika geweest, dat ze in Amerika geweest is.

Een triootje

bahToen ik gisteravond de koelkast opende, trof ik daar een restje wildpaté aan. Ik vrat het op. Daarmee was mijn honger echter niet gestild, dus besloot ik ook nog een bekertje yoghurt met bosvruchten soldaat te maken door het in mijn voerklep te stouwen. Godjezuskankerchristus! Wat was dat een niet te vreten smakenallegaartje. Van yoghurt na paté krijg je gegarandeerd een wel heel gore smaak in de mond, dus raad ik het jullie met klem af.

Ik kreeg een reclamefolder in de brievenbus. Het bedrijf in kwestie beloofde een gratis geschenk aan al zijn klanten. Het zou er nog maar aan ontbreken dat men voor een geschenk moet betalen.

Voor Americanofielen:
Ik hoop dat Barack Obama vandaag niet al te veel last ondervindt van zijn … mormonen.

Modegril

Zondag moeten wij ─ de ingezetenen van o dierbaar België het heilig land der vaad’ren, die in de dagen van olim, toen de kippetjes keurslijven droegen en Julius Caesar in deze contreien huishield, voorwaar als de dappersten aller Galliërs golden ─ ons opnieuw en nog maar eens ter stembus begeven. Je kunt er niet naast kijken dat er verkiezingen zitten aan te komen. Dat kijken mogen jullie trouwens letterlijk opvatten, want de politici verdringen zich op het televisiescherm om naar de gunst van de kiezer te dingen en hun ei kwijt te kunnen, hetgeen vanzelfsprekend met schier oeverloos gekakel gepaard gaat.

bochtIk heb een paar van die debatten gevolgd en wat mij opviel, was dat de deelnemers zonder uitzondering herhaaldelijk en tot vervelens toe de kennelijk zeer in de mode zijnde uitdrukking dat is (wel heel) kort door de bocht in de mond namen. Gotsammejakkes! Ik kreeg het er behoorlijk van op mijn teringtietjes en het duurde dan ook niet lang of ik nam een kloek besluit: de partij, waarvan een vertegenwoordiger die frase in mijn bijzijn uitspreekt, zelfs al is dat op de televisie, zal zondag mijn stem niet krijgen. Daar! Dat is misschien wel heel kort door de bocht, maar ik meen het, hoor!

Het zit er bijgevolg dik in dat ik zondag blanco zal stemmen.

Vrijheid, blijheid en wat weet ik al niet meer

Als ik verneem en zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, slaak ik soms een putdiepe zucht van opluchting.
─”We mogen blij zijn dat we in een vrij land leven”, mijmer ik dan, terwijl ik in mijn handen wrijf dat het knerst.

En toen kreeg ik een uitnodiging om op 14 oktober aan de verkiezingen deel te nemen en te gaan stemmen, wat toch het summum van democratie is.

Dat is geen uitnodiging meer, maar een oproeping … een bevel … en waar men bevelen geeft, is de vrijheid zoek.

Beloofd is beloofd!

Er verscheen een politicus in de dorpskroeg. Er zijn volgende maand verkiezingen en hij kwam ongetwijfeld stemmen ronselen, want hij gaf een rondje. Even later sprak hij me aan:
─”Zul je op 14 oktober even aan me denken?” wilde hij weten.
─”Ja hoor!” zei ik ferm.

Nu is dat bij mij allerminst een loze belofte. Ik ben een man van mijn woord. Als ik over enkele weken in het stemhok sta, zal ik zeer zeker een vluchtige gedachte aan dat heerschap wijden. Daarna zal ik het bolletje kleuren naast de naam van de persoon die mijn voorkeur wegdraagt.

Per scerpe examinatie ende torture

Wat ik vragen wou … Kan iemand van jullie me misschien vertellen of er in Fort Worth, Texas, een van die twijfelachtige organisaties van de Amerikaanse overheid gevestigd is? Uilenvlucht krijgt namelijk iedere dag gemiddeld vijf keer een aldaar gevestigde bezoeker binnen. Het IP-adres is onvolledig en laat zich dus niet natrekken. Ik zie weliswaar geen wolven of beren op de weg, want het kan natuurlijk ook gewoon een uitgeweken Nederlandstalige zijn die graag van mijn pennenvruchten snoept, maar ik ben nu eenmaal verschrikkelijk nieuwsgierig en misschien ook een heel klein beetje verontrust.

Ik heb hier namelijk ooit verkondigd dat ik Bush Junior als een volslagen idioot beschouwde. Ook met Sarah Palin ─ she is so stupid she puts lipstick on her forehead when she wants to make up her mind ─ en presidentskandidaat McCain stak ik danig de draak (zie afbeelding). Met de verkiezingen in het vooruitzicht wil ik graag mijn ongezouten mening over de Amerikaanse maatschappij en hun opperhoofden blijven spuien, maar anderzijds wil ik nu ook niet echt in Guantánamo terechtkomen.

Nationale kleurwedstrijd

Toen ik om 8.15 uur en dus nauwelijks een kwartier na de opening van de deuren bij het voor mij aangeduide lokaal arriveerde, zat de ─ ik pleeg even een woordspelinkje ─ stemming er daar al goed in en had er zich reeds een niet te onderschatten file stemlustigen gevormd. Nu ja, stemlustigen … In Belgenland geldt nog steeds de opkomstplicht. We moeten!

Hoewel ik een hartgrondige hekel aan wachten en aanschuiven heb, doorstond ik gelaten de beproeving en toen was ik eindelijk aan de beurt. Ik mocht het bureau betreden, waar een vijfkoppige jury me in ogenschouw nam en allerhande nogal ingewikkelde bezigheden verrichtte met de documenten die ik voorlegde. Men overhandigde me vervolgens wat documentatie, die ik in een afgeschutte ruimte mocht inkijken en van commentaar voorzien.

Die stemhokjes boezemen me maar weinig vertrouwen in. Het zijn zulke primitieve en wankele bouwsels, dat ik voortdurend op mijn hoede ben voor het ongetwijfeld naargeestige gekraak waarmee een wand het zal begeven, waarna het domino-effect wellicht voor een algehele ravage zal zorgen, tot groot jolijt van de omstanders. En dan die gordijntjes waarmee men zich aan nieuwsgierige blikken kan onttrekken. In mijn kiesbureau bezaten die de schakeringen van de dunne ontlasting die men soms in babyluiers aantreft. Noem het voor mijn part mosterdkleurig. Bovendien hadden ze nog nooit een strijkijzer van dichtbij gezien, want ze vertoonden meer kreuken dan een Egyptische mummie.

Het openvouwen van de stembrieven liep ook niet van een leien dakje. Het exemplaar met de kandidaten senatoren was zo groot, dat men er een pak van kon laten maken. Het scheelde echt niet veel of ik moest opnieuw mijn hokje uit om dat ding te ontplooien.

Wat dit keer ontbrak, was de waarschuwing dat men niet aan het potlood mocht likken. Ik aarzelde even, maar ik heb het toch maar niet gedaan. In plaats daarvan ga ik nu een biertje likken. In de cafés is het tijd voor de nabeschouwingen van het stemmen en voorbeschouwingen van de resultaten.

Dat de besten mogen winnen! Voor mij zijn dat dus de dames en heren van de N-VA.

Copyright Uilenvlucht 2018 Frontier Theme