Tag: comfort

De wereld van het snelle geld

Een van mijn belangrijkste werkinstrumenten is … een stoel: mijn bureaustoel. Vanwege mijn beroepsactiviteiten slijt ik namelijk buitensporig veel tijd op dat meubel, gemiddeld een uur of acht per etmaal, dus kan het maar beter van uitstekende kwaliteit zijn. Toen ik het zitje onlangs diende te vervangen heb ik derhalve op geen euro gekeken, niettegenstaande mijn zuinige inborst. Ik begaf me op internet en kocht een ergonomische, met leder beklede en van heel wat toeters en nog meer bellen voorziene stoel. Het grapje zou me iets meer dan duizend euro kosten en vijf dagen later niet alleen mijn bureau sieren, maar ook mijn zitvlak en mijn tere rug verwennen.

Er verstreek een week en toen ontving ik een e-mail, waarin men me mededeelde dat men de beloofde leveringstermijn niet kon verwezenlijken en dat ik mijn bestelling pas anderhalve maand later mocht verwachten. Ik was daar vanzelfsprekend niet blij mee, maar er bestaan ergere dingen in het leven, dus liet ik de zaak blauwblauw … tot ik me na verloop van tijd naar de website van het bedrijf in kwestie klikte, teneinde me van de vorderingen te vergewissen. Tot mijn niet geringe verbazing ontdekte ik daar, tussen een aantal andere aanbiedingen, dat de door mij uitgekozen stoel plots tweehonderd euro minder kostte. Dat kon ik vanzelfsprekend niet over mijn kant laten gaan, dus greep ik mijn telefoon en trok met spinnige vingers ten strijde.

Aanvankelijk wilden ze van geen liefde weten en weigerden ze de prijs aan te passen.,
“Dan zal ik jammer genoeg de bestelling moeten annuleren”, maakte ik misbruik van mijn machtspositie, want ik had besloten om de stoel bij levering te betalen en ze hadden nog geen cent van me gekregen.
Waarop ze gezwind hun kar keerden en besloten om me toch van de aanbiedingsprijs te laten genieten.

Zodoende had ik binnen de paar minuten tweehonderd euro verdiend. Ik zette het op een glunderen dat aan extase grensde en kwam er zowaar in een luxueuze stemming van. Om de meevaller te vieren trakteerde ik mezelf op een etentje en wat er in dat restaurant gebeurde, dat vernemen jullie één dezer dagen.

Spannend!

Nul, ik houd een bokje

Sinds jaar en dag hangt er een plafondventilator boven mijn schrijftafel. Mijn trouwe lezers zullen zich herinneren dat ik het ding wentelteefje heb gedoopt, waarschijnlijk in een vlaag van zinsverbijstering, of anders tijdens een poëtische opwelling. Tja, je bent normaal of je bent het niet. Bij het hittegolfje van enkele dagen geleden bood dit toestel evenwel weinig soelaas. Het teefje wentelde te traag om effect te sorteren en als ik de snelheid ervan verhoogde, fladderden al mijn paperassen in de rondte als waren het van een haas gepoepte vlinders.

Ik zou mijn woning van klimaatregeling kunnen voorzien – airconditioning in keurig Nederlands – maar dat kan mijn Bruintje niet trekken en als ik al over de nodige middelen beschikte, ben ik eigenlijk veel te gierig om die aan airco te spenderen. Nu ben ik weliswaar geen verlicht genie en zelfs geen wonder van intelligentie, maar evenmin een achterlijk ezelsveulen. Ik heb me dus even aan het denken gezet. Toen ik daarmee klaar was, voorzag ik de diepvries van een aantal petflessen met water. Toen die bevroren waren, haalde ik een vloerventilator uit de kast, zette die op een strategische plek in mijn bureau en plaatste een paar van die ijsflessen in de luchtstroming. Het wonder geschiedde. Het duurde niet lang of de temperatuur in het vertrek daalde met zo maar eventjes drie graden Celsius.

Het spreekt vanzelf dat ik buitengewoon fier was op mijn uitvinding, maar toen ik die aan internet wilde toevertrouwen, kwam ik tot de ontdekking dat tientallen anderen me voor geweest waren. Rijk zal ik er dus niet van worden. Beroemd evenmin. We blijven proberen.

Stoute Gustje

robotmaaierIk bracht een bezoek aan een vriend en aangezien ik mijn visite aangekondigd had, stond hij me in zijn voortuin op te wachten, om trots met zijn nieuwste aanwinst uit te pakken: een robotmaaier, die door zijn echtgenote Gustje gedoopt was, hetgeen ik wel een toepasselijke naam vond.

Ik kan voor veel dingen een haast kinderlijke verbazing aan den dag leggen en niet in het minst voor de wonderbaarlijke verwezenlijkingen van technisch vernuft. Gedurende enkele minuten sloegen we het doen en laten van dat hoogstandje gade, maar op zo’n over een gazon keutelende robot raak je nogal snel uitgekeken, zodat wij ons naar binnen begaven om daar … onze dorst te lessen.

Toen we ons een kwartier later opnieuw bij Gustje wilden voegen viel hij in geen velden of wegen te bespeuren. Was hij ontsnapt, of ─ onheilszwangere muziek ─ ontvoerd? Een lichte paniek maakte zich van ons meester en mijn vriend trok al zijn gsm om de hulp van opsporingsdiensten in te roepen. Dat bleek echter niet nodig, want we vonden hem. Hij was helemaal op eigen initiatief de straat overgestoken en daar in de sloot terechtgekomen, waar hij zachtjes zoemend lag te zieltogen.

Ik raakte reddeloos uit de plooi van het lachen. Het scheelde echt niet veel of men moest me reanimeren. Mijn vriend was daar niet mee gediend.
“Weet je wat die grap me kost?” vroeg hij me.
Ik wist het niet. Allicht om die reden deelde hij me fijntjes het bedrag mee en dat was een hele smak geld. Vermoedelijk heeft hij me daarom geen verfrissing meer aangeboden. Van lachen krijg ik nochtans altijd een pracht van een dorst.

Speeltjes

Ik was van plan om aan de lenteschoonmaak te beginnen, maar ik heb me bedacht. In de eerste plaats duurt het, in weerwil van de verzachtende omstandigheid van het fraaie weer, nog bijna twee weken voor de lente echt begint en in de tweede plaats voelde ik er niets voor om mij met borstels, emmers, dweilen, sponzen, zeemlappen … hijg, hijg … en wat er nog meer aan poetsgerei bestaat onledig te houden, want het leven en het toeval disten me een veel leukere bezigheid op.

Ik heb het hier vroeger al herhaaldelijk over het aantekenboekje van Moleskine gehad, dat ik altijd en overal bij me draag en dat dus een onafscheidelijke metgezel is, die ik meestal met enige vertedering ‘mijn calepingsje’ noem, omdat we bij ons in West-Vlaanderen nogal eens een beroep op de Franse taal durven doen als we ten prooi vallen aan gemoedservaringen van diverse pluimage. Zo’n geheugensteun is natuurlijk een hopeloos ouderwets hulpmiddel en bovendien nogal knullig om te gebruiken, want men is niet altijd in de gelegenheid om met een schrijfstift over papier te navigeren.

speeltjesNu heb ik de hommel in het hoofd gekregen. Ik ben overgegaan tot de aankoop van een speeltje: een digitaal dicteerapparaatje van Olympus. Voortaan duikel ik geen onnozel notitieboekje meer op, maar trek ik een minuscule dictafoon om er mijn intiemste gedachten aan toe te vertrouwen. Daarenboven heb ik mijn pc toegerust met een ander speeltje, zeg maar speel: de spraakherkenning van Dragon. Christene zielen! Wat is dat een magische duvelstoejager! Er komt nogal wat op je af als je de software ten volle wil gebruiken en het is dus even wennen ─ vandaar dat het hier even stil was ─ maar dan weet je echt niet wat je meemaakt. Het programma kan niet alleen aan een razend tempo de teksten uittikken die ik dicteer, maar met mijn stem kan ik tevens mijn hele computer bedienen. De snelheid en de accuratesse waarmee dat allemaal gebeurt, zijn voor mij een bron van niet aflatende en verrukkelijke verwondering.

Tja, ik moet met mijn tijd meegaan, om te voorkomen dat ik inkak.

Even mijn licht opsteken

Kan men vandaag de dag nog ergens gewone gloeilampen kopen?

Voor mij is het een vraag, maar voor iemand van jullie misschien een weet. De supermarkt die ik met mijn bezoeken vereer en met mijn klandizie begunstig ─ de Colruyt ─ heeft ze in alle geval niet meer. Zij bieden enkel nog spaar-, led- en halogeenlampen aan. Aangezien ik mijn hele woning met zulke zuinige lichtbronnen toegerust heb, zou ik me met die beperkte keuze kunnen verenigen, ware het niet dat ik met een hoogst merkwaardig probleempje worstel.

Als ik het kleinste kamertje van mijn huis, waar een porseleinen pony gestald staat, van een spaarlamp voorzie, geeft die er al na een paar dagen de brui aan. Men kan het bezwaarlijk een toevalligheid noemen, want ik heb nu al drie van die vrij dure lampen naar de filistijnen geholpen. De eerste ging twee dagen mee, de tweede zes dagen en de derde gaf al na nauwelijks drie opflakkeringen de geest. Ik vermoed dat de korte brandtijd daar de oorzaak van is, maar ik ben hoegenaamd niet van plan om me aan verspilling over te geven door het licht niet te doven nadat ik de leiding in handen genomen heb, of na het breien van een bruine trui.

Is er iemand die mij licht kan verschaffen in deze zaak? Hoe kan ik het voortijdig bezwijken van een moderne lamp vermijden, of waar kan men tegenwoordig nog ouderwetse lampen kopen?

Een kind kan de was doen

God van de hoge hemel! Wat is dat toch iedere keer weer een gekleuter als ik iets met plasticfolie of bladaluminium wil omhullen. Een mens kan ermee sukkelen. Het is alleszins mijn fort niet. Ik heb in mijn leven allicht al kilometers van die verpakkingsmaterialen naar de filistijnen geholpen en ik bak er nog steeds niets van.

wraptasticEen vriendin van me heeft al enkele keren hoofdschuddend gadegeslagen hoe onhandig ik met die rollen zit te klooien. Gisteren kwam ze op ziekenbezoek en in plaats van een fruitmand of lectuurpakket bracht ze niet één, maar twee wonderbaarlijke machientjes voor me mee: een Wraptastic met plasticfolie en een andere met bladaluminium. Christene zielen! Wat is dat een buitengewoon handig apparaat.

Ze was nog niet helemaal buiten of ik ben verlekkerd aan het verpakken gegaan, want met zo’n keukenhulpje is dat werkelijk een fluitje van een cent. Ondertussen heb ik ongeveer mijn hele hebben en houden met folie omgord en omdat ik er maar geen genoeg van kreeg, probeerde ik vanmorgen zelfs om voor de lol een van mijn poezen in te pakken. Ze was daar absoluut niet mee gediend en dreef haar klauwen diep in mijn hand.     

Desalniettemin kan ik jullie de Wraptastic van harte aanbevelen.

Een heuglijke tijding

Naast een fervente wandelaar ben ik ook een enthousiaste fietser. Ik mag me graag doorheen opwindende landschappen trappen, langs grazige weiden als wiegende zeeën en glooiende hooilanden, doorheen … welja, ik zal niet al te veel in detail treden ─ ik weet waar ik begin, maar niet waar ik eindig ─ en het bij de ruige ruimte van de natuur houden.

vabHet plezier dat ik aan het fietsen beleef, wordt echter altijd een heel klein beetje vergald door een gedachte die in mijn achterhoofd blijft rondwaren: wat moet ik doen als ik op een niet te belopen afstand van huis met panne kom te staan, zoals bijvoorbeeld een lekke band, een gebroken ketting, of nog een ander euvel? Gelukkig heeft de VAB ─ Vlaamse Automobilistenbond ─ daar nu een oplossing voor bedacht, door ook een pechverhelpingsdienst voor fietsers op poten te zetten. Zeven dagen op zeven, vierentwintig uur op vierentwintig, komt een van hun wegenwachters je uit de nood helpen als je ergens op het Belgische grondgebied met pech af te rekenen heb. Ik heb me meteen aangemeld. Voor slechts € 45 kan ik me een heel jaar lang zorgeloos aan het fietsen overgeven. Meer informatie krijg je hier: fietsbijstand

Als men nu ook nog een ziekenfonds voor huisdieren opricht, ben ik helemaal tevreden.

Bedgeneugten

Wie zich van de Nederlandse taal bedient om zijn gedachten onder woorden te brengen, beschikt over een haast onuitputtelijke voorraad van uitdrukkingen en formuleringen, waardoor hetgeen men zegt of schrijft spettert als het vuurwerk van sterretjes.

Ik staaf dit even met een voorbeeld dat me in mijn kraam te pas komt. Vandaag houd ik me immers onledig met het redigeren van een aantal bladzijden kreupele tekst en te dien einde zocht ik variaties op het thema: naar bed gaan. Grabbelend in de Nederlandse woordenschat vond ik daarvoor onder veel meer: erin gaan; eronder schieten; gaan pitten; in de korf kruipen; naar Interlaken gaan; naar Kaatje in Wolstraat gaan; naar de koetscoupé gaan; naar zijn mandje gaan; naar zijn keet gaan; te kooi gaan; undercover gaan; zich te ruste begeven … maar ook: tussen de klamme (of zure) lappen gaan.

Ik geef grif toe dat die laatste uitdrukking me maar lauwe limonade met een rietje lijkt en me zelfs doet kippenvellen. Er is geen kracht of heerlijkheid aan klamme en zure lappen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik uit vrije wil tussen textiel met zulke onaangename eigenschappen zou schuiven, want als er iets is waar ik op haast maniakale wijze mee omspring, dan is dat beddengoed. Om de twee à drie dagen moet en zal ik tussen frisse lakens schuiven. Daar helpt geen lievemoederen aan en het kan me geen ene moer verblotekonten dat bijna iedereen dat schromelijk overdreven vindt. Aangezien ik niemand tot last ben en zelf voor het wassen en strijken van mijn linnen insta, vraag ik me af waar men zich eigenlijk mee bemoeit.

Ieder mens heeft zo zijn hebbelijkheden en fixaties … en bij mij zijn dat onder andere knisperend verse lakens. Ik slaap er namelijk zo lekker op.

Schuimbekken

Als er iets is waar ik het spetterend van krijg, dan zijn dat vaklui die hun vak niet verstaan.

Ik sukkel nu al weken met het nochtans vrij nieuwe en behoorlijk dure toestel dat mijn optrekje van een comfortabele temperatuur en warm water dient te voorzien. Inmiddels is er drie keer een technicus langsgeweest, die zich gedurende kortere of langere tijd met de ingewanden van het apparaat bemoeide en er telkens in slaagde het ding tot betere gedachten te brengen en mijn woning te gerieven … althans gedurende enkele dagen, want dan liet het me opnieuw in de kou staan.

Je zult het nooit anders zien, maar het weekend is het favoriete tijdstip waarop dat eigengereide geval me in de steek laat, want dan kan ik immers niemand bereiken die hulp vermag te bieden. Zaterdagmorgen begaf ik me vreugdevol onder de douche, om er een seconde later veel minder vreugdevol onder vandaan te springen. Ik mag nog van geluk spreken dat het ijskoude water me geen bloedaandrang bezorgd heeft en dat de verwarming niet uitgevallen was, zodat ik een van de convectoren kon omhelzen om van de schrik en de onderkoeling te bekomen.

Zondagmorgen weigerde het toestel alle dienst en berustte ik in mijn droevig lot, blij dat deze herfstdagen ons met tamelijk milde temperaturen bedachten. Voor hetzelfde geld waren we een maand later geweest, had vrieskou bloemen op ruiten getekend en lag ik doodgevroren in mijn anders zo knusse woonkamer, omringd door drie in fraaie bontmantels gehulde poezen, in wiens droevige ogen zich een onzekere toekomst spiegelde.

Ik mocht de technicus vanmorgen om negen uur verwachten. Het is ondertussen al na tienen en ik heb nog niemand gezien of gehoord. Ik word stilaan zo nerveus als een kolibrie. La batterie roule …

Copyright Uilenvlucht 2017 Frontier Theme