Tag: Afrika

Op zoek naar de dodo

Jullie zullen ongetwijfeld gedacht hebben dat ik van de aardbodem verdwenen was, maar niets is minder waar, want hier ben ik weer! Onkruid vergaat niet.

Als ik vooraf niet aangekondigd heb dat ik er even tussenuit zou knijpen, dan was dat om te vermijden dat ongewenst bezoek zich tijdens mijn afwezigheid toegang tot mijn woning zou verschaffen, om zich op wederrechtelijke wijze mijn schamele bezittingen toe te eigenen.

Ik heb mezelf gedurende een paar weken zoekgemaakt op wat men in de wandeling een paradijselijke plek pleegt te noemen. In mijn geval was dat het eiland Mauritius, dat zich in de Indische Oceaan boven de zeespiegel verheft: een stuk van de hemel dat op aarde gevallen is en eigenlijk geen spek voor mijn bek, want wie daar wil verblijven, moet zich schreeuwend dure opwellingen kunnen veroorloven.

Mij is echter het geluk beschoren dat ik daarginds sinds jaar en dag een beroep kan doen op een vriend. Hij heet Hurrynarain, hetgeen zo’n ingewikkelde naam is dat we – zijn echtgenote en ikzelf – hem meestal Gyan noemen. Dat bekt lekkerder.

Als ik derhalve naar Mauritius reis, en dat heb ik inmiddels twee keer gedaan, hoef ik enkel een vliegbiljet aan te schaffen, want logies en voedsel worden me gratis verstrekt en dat scheelt vanzelfsprekend een slok op een borrel.

Ik dwaalde er door de botanische tuinen van Pamplemousses, bezocht het droomeiland Ile aux Cerfs en de watervallen van Chamarel, genoot van de bruisende hoofdstad Port Louis, vermeide me op waarlijk sprookjesachtige stranden en ging ook op zoek naar de fameuze dodovogel …

… maar die bleek uitgestorven te zijn. Dat is misschien maar goed ook, want de wereld heeft nooit een lelijkere vogel voortgebracht.

534867707

Confrontaties

Nee, ik heb niet echt een hekel aan de kerst, maar ik ontsteek ook niet in laaiend enthousiasme als dat gehannes met bomen en lampjes en lichtjes er weer zit aan te komen. Ik ben vermoedelijk niet voor feestneus in de wieg gelegd. Bijeenkomsten, smulpartijen en drinkgelagen zijn niet aan mij besteed, om van dat opgefokte en derhalve stresserende gedoe met cadeautjes nog te zwijgen.

Kerstmis heet een familiefeest te zijn, maar nu wil het geval dat ik slechts over weinig verwanten kan beschikken. Degenen die ik overhoud zijn dan ook nog familie van Adamswege, of van het zevende knoopsgat zoals we in Vlaanderen zeggen, en ze wonen allemaal in heel verre buitenlanden, zodat het onmogelijk is om even bij ze aan te wippen, gesteld dat ik dat al zou willen. Ik vierde kerstavond in mijn eentje. Nu ja, vieren …

Ik rukte voor mijn katten een blikje zalm open en flanste voor mezelf een gerechtje samen, waarin garnalen de boventoon voerden, want ik ben een groot liefhebber van die schaaldiertjes. Op de televisie waren duizenden wildebeesten bezig een rivier over te steken, hetgeen de steile oevers in niet geringe mate bemoeilijkten. Het duurde dan ook niet lang of honderden dode gnoes dobberden als grauwe marshmallows in het water, hetgeen allerminst bevorderlijk was voor mijn eetlust.
“Maak het een beetje!” riep ik verontwaardigd en ik zapte.

In Madagaskar liet een ringstaartmakimoeder haar baby in de steek, omdat het arme beestje te zwak was om zich aan haar vast te klampen. De camera zorgde ervoor dat ik niettegenstaande ogenzilt heel goed konden zien hoe dat sukkelaartje crepeerde.
“Wel godverdomme hier en gunter!” riep ik verontwaardigd en ik zapte.

Een vrouwelijk jachtluipaard verschalkte een antilopekindje en bracht het dier levend en wel naar haar drie welpen, zodat die spelenderwijs konden leren hoe ze een prooi moesten doden. Dat trio amuseerde zich kostelijk. Ik aanzienlijk minder.
“Krijg toch het slingerschijt!” riep ik verontwaardigd en ik zapte.

Een luchtaanval op een bakkerij in de Syrische stad Halfaya zaaide daar dood en vernieling. Ten prooi aan grote ontsteltenis aanschouwde ik de gorgonische taferelen. Ik zette het televisietoestel af.

Even later legde ik Chopin onder het laseroog en liet me meevoeren met de muziek.

Ik denk nochtans dat ze van goede wil waren, de negentig mensen die bij die bakkerij op hun beurt wachtten en nu dood zijn.

Ons is lief vir Afrikaans

Ik mag op VIER ─ dat is de buitengewoon originele naam van een televisiezendertje ─ graag naar ‘de SLIMSTE MENS ter wereld’ kijken, wat dan weer de ongemeen spitsvondige naam van een quiz is. Het programma geniet enige populariteit, want er mag al eens in gelachen worden, en het spreekt dus bijna vanzelf dat men geregeld een onderbreking inlast voor reclameblokken, die op hun beurt doorspekt zijn met weer een andere quiz: een interactief exemplaar, waaraan de kijker per smartphone of tablet kan deelnemen, en ‘de SNELSTE QUIZ ter wereld’ heet.

Het lijkt inderdaad een nogal ingewikkelde bedoening, maar desalniettemin zal het eenieder duidelijk zijn dat er uitzonderlijk snuggere titelverzinners bij dat televisiezendertje werken, hetgeen helaas niet gezegd kan worden van de dames en heren die de meerkeuzevragen voor de SNELSTE QUIZ bedenken. Af en toe willen ze immers weten hoe iets in het Zuid-Afrikaans heet. Wel, er is geen enkele kijker die daarop een correct antwoord kan geven, want Zuid-Afrikaans bestaat niet als taal. De speelse variant van het Nederlands die men in Zuid-Afrika spreekt, is geen Zuid-Afrikaans, maar simpelweg Afrikaans, zonder Zuid. 

Wij, Vlamingen en Nederlanders, hebben de neiging om dat Afrikaans ietwat hautain als een ondergeschoven kindje te beschouwen en te behandelen. Zeer ten onrechte! Het is een prachtige en charmante taal, die bovendien uitzonderlijk puur is gebleven. Waar wij op gemakzuchtige wijze klakkelings bastaardwoorden binnenhalen, zoeken de Afrikaanders onmiddellijk een geschikte pendant en daar zitten soms pareltjes bij, of echte vondsten. Maar dit terzijde … 

Knoop het in jullie oren, dames en heren van VIER: het is Afrikaans!

En mag ik jullie tot slot nog een goede raad geven?

afrikaans

Copyright Uilenvlucht 2017 Frontier Theme