Tante Pos

Het valt haast niet te beschrijven welke vreugde er ten huize Uilenvlucht heerste, toen ik een paar maanden geleden van de fiscus de heuglijke tijding kreeg dat ik te veel belastingen betaald had en derhalve eerlang wat restitutie mocht verwachten, te weten de kapitale som van net geen dertien euro. Ja kijk, zulke interessante geldbedragen mag men me in onbeperkte mate blijven aandragen.

Ik was aanzienlijk minder verheugd toen die peulenschil niet op mijn bankrekening terechtkwam, maar door een administratief bokkensprongetje vermomd als postassignatie bij me in de bus viel. Zo’n ding kan je uitsluitend in contanten laten uitbetalen aan het loket van een postkantoor. Aangezien men mijn woonplaats van zijn postkantoor beroofd heeft, diende ik me zes kilometer te verplaatsen om aan mijn gerief te komen.

Het meisje dat daar de dienst uitmaakte, had tijdens haar opleiding vermoedelijk een commerciële hersenspoeling ondergaan, want ze zei met de plichtmatige lach van een stofzuigerventer:
“Als u bij ons een rekening opent, kunnen de belastingen voortaan uw tegoeden daarop storten en hoeft u zich niet te verplaatsen voor zo’n futiliteit.”
Ik deelde haar mee dat ik al de trotse eigenaar van een paar bankrekeningen was, maar dat de fiscus dat kennelijk even veronachtzaamd had.
“Hebt u soms postzegels nodig?” vroeg ze. “Of misschien een postogram?”
Ze had kennelijk niet veel zin om die futiliteit aan me uit te betalen.
“Nee,” schuddekopte ik, “maar u kunt me wel plezieren met een pakje gezouten boter en een kwart kilo belegen kaas.”

Ze keek me aan alsof ze van plan was om tot een handgemeen over te gaan. Luttele seconden later was ik in het bezit van mijn schamele dertien euro. Of toch bijna.
“Daag!” zei ik vriendelijk.
Er kwam niets terug. Tijdens haar opleiding had men haar niet bijgebracht dat ze in alle omstandigheden beleefd moest blijven.

2 Comments

Add a Comment
  1. hahaha, ik kwam iets gelijkaardigs tegen in de post. Maar het ging er wel vriendelijker aan toe. Ik had een vijftal enveloppen mee voor de familie in Canada maar vreesde dat de brieven te zwaar waren en wilde die toch even laten wegen. Lap er moest per brief meer dan een euro aan postzegels bij gekleefd worden. De man wachtte mijn reactie af. Ik liet de nodige postzegels er bij kleven. Ik kon toch moeilijk een aantal bladzijden foto’s en tekst er uithalen. Daarna begon het: “kan ik u nog helpen.” En dan somde hij een rijtje af : kaarten, postzegels, extra postzegels voor de wereld.. Ik ben er uiteindelijk buitengeraakt met een aantal postzegels voor Europa en een vrolijke groet voor de feestdagen!! Tijdens het jaar gebruik ik internet om contact te hebben met de familie.

    1. Ik heb in het postkantoor waar ik kom nog nooit een vriendelijke loketbediende aangetroffen, laat staan een grappige.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright Uilenvlucht 2017 Frontier Theme