Categorie: Habberdegrieks

Kunstjes leren

Ze proberen me bang te maken. Ik lees, hoor en verneem dat mobieltjes bijzonder schadelijk zijn voor de gezondheid. De straling die uit dergelijke toestelletjes opstijgt, zou je hersens binnendringen en daar mogelijkerwijze tumoren veroorzaken. Men raadt derhalve het gebruik van oortjes aan. Op die manier vergroot je immers de afstand tussen je gsm en je hoofd en verminder je de directe blootstelling aan straling.

Ik ben niet alleen een lichtgelovig mens, maar ik koester ook grote angst voor tumoren en andere gezwellen. Ik wil me dus van oortjes voorzien, maar zelfs met de beste wil van de wereld kan ik die dingetjes niet aan mijn gehoororgaan toevertrouwen. Als het al een keer een beetje wil lukken, springen die smeerlapjes binnen de paar seconden gegarandeerd weer vrolijk uit mijn schelpjes. Je kunt ermee sukkelen. Nu is het zo dat ik niet bepaald groot geschapen ben, althans wat oren betreft, maar er zullen allicht nog mensen in dat geval verkeren. Daarom vermoed ik dat ik iets fout doe. Bestaat er misschien een truc of een handigheid om die gevalletjes dusdanig in te brengen, dat ze niet binnen de kortste keren ontsnappen?

Wie het weet, mag het zeggen. 

Een freudiaanse verspreking

Als ik in de brievenbus een aan mij geadresseerd overlijdensbericht aantref, is dat altijd even slikken, omdat ik licht geneigd ben te veronderstellen dat een mens die mij nauw aan het hart ligt schielijk het tijdelijke met het eeuwige verwisseld heeft. Vanmorgen was dat ook weer het geval. Gelukkig voor mij – de aflijvige vond het wellicht niet zo’n dofje – betrof het iemand uit een over zijn vervaldatum gesukkelde vriendschap. Niettegenstaande onze danig versloomde relatie deelde men me op een bijgevoegd kaartje mee dat men me na de rouwplechtigheid aan de familietafel verwachtte en verzocht men me om wat van me te laten horen als ik niet op die uitnodiging kon of wilde ingaan.

Jullie weten inmiddels dat ik niet van bijeenkomsten houd en al helemaal niet als de aanleiding een betreurenswaardige gebeurtenis is. Ik toetste dus het vermelde nummer in, kreeg een vrouwenstem in mijn oor, betuigde mijn medeleven met een gevoileerd stemtimbre dat in de betere sterfkamer niet zou misstaan en vervolgde:
“Ik kom wel naar de rouwplechtigheid, maar niet naar het feest achteraf.”

Er viel een besmuikte stilte, maar toen hoorde ik de dame aan de overkant naar adem happen, om vervolgens los te barsten:
“Feest? Feest! Denkt u misschien dat we op zijn graf zullen dansen?”
Toen pas drong het tot me door dat ik me versproken had. Ik wilde me uitputten in verontschuldigingen, maar de verbinding was al verbroken.

Feest!? Hoe kwam ik daar in vredesnaam bij? Ik heb wat last van jetlag, maar dat is geen excuus natuurlijk.

En dat men lache en dat men danse
want ik hou niet van gehuil.
En dat men lache en dat men danse
als ik neerlig in mijn kuil.
Will Ferdy

Slobberspul

Toen ik in de badkamer een kraan openzwengelde, proestte die het uit. Met horten en stoten, gesis en gepruttel, vergastte ze me vervolgens op gulpen modderige vloeistof in een bonte mix van ontlastingskleuren.

Dat bleef duren en twee uur later raakte ik dusdanig geagiteerd dat ik telefoneerde naar het bedrijf dat zich met de leverantie van leidingwater bemoeit. Ten prooi aan groeiende ergernis worstelde ik me doorheen het inmiddels onvermijdelijke en tijdrovende keuzemenu, hetgeen tot overmaat van ramp dan ook nog met pokkenmuziek gepaard gaat, tot ik uiteindelijk bij een persoon terechtkwam die me wist te vertellen dat men op de hoogte was van het probleem, dat door een ernstig lek veroorzaakt werd en nog wel eventjes kon aanslepen. Dat ‘eventjes aanslepen’ nam nog ruim acht uur in beslag, maar in de late middag kon ik opnieuw over deugdelijk water beschikken.

Nu heb ik daar toch een bedenking bij. Ik pleeg ‘s morgens vroeg, meestal in het halfduister, mijn koffiezetter te vullen. Stel dat ik niet zou merken dat er wat loos is en doodgemoedereerd begin te slurpen van een ochtendlijk bakje leut, dat ik met zulk vies water toebereid heb, waardoor ik niet veel later het hoekje omga, vermoedelijk om zeep …

Kan dat allemaal zomaar? Waarom eigenlijk, zo vraag ik me af, draait men de kraan niet helemaal dicht als er … eh … stront aan de knikker is?

Gooi-en-smijtfilmpje

kerststronkIk was vanmorgen bij de bakker en terwijl ik daar op mijn beurt wachtte, geraakte ik danig in de ban van de kitscherig versierde, maar niettemin uitermate appetijtelijk ogende kerststronken, bij ons beter bekend als buches, die zich in de vitrinekasten ophielden.
Ach kom, dacht ik, ik doe eens even iets geks.
En toen deed ik iets geks, want ik kocht zo’n taart, hoewel ik me er terdege van bewust was dat ik die helemaal alleen zou moeten opvreten, want ik verwacht eerstdaags geen bezoek.

Toen ik niet veel later mijn boodschappen van de garage naar mijn woning bracht, scheurde de zak waarin de bakkersvrouw een aantal broodjes ondergebracht had. Toen ik inderhaast trachtte te verhinderen dat ze op de grond zouden terechtkomen, glipte de doos met de buche uit mijn handen  … en die kwam met een doodsmak op de plavuizen terecht.  Commentaar lijkt me overbodig. Ik zal ook nooit eens mazzelen, hè!

Waarom, zo vraag ik me af, keert het lot zich vaker tegen me, dan dat het me in verrukking brengt?  

Gesmeerd lopen

zonnebrandHet was 1 mei en de zon scheen met noeste vlijt, dus besloot ik de Dag van de Arbeid karweiend in de tuin door te brengen. Een jaar geleden verbrandde ik me danig tijdens zulke werkzaamheden, door mijn delicate huid onbeschermd aan de koperen ploert bloot te stellen. Dit keer had ik echter mijn voorzorgen genomen, door me bij de apotheker een tube crème voor tijdens en een tube balsem voor achteraf aan te schaffen. Ik viel bijna omver toen ik vernam dat die kleinigheden me bijna veertig euro lichter maakten, maar het was niet anders. Wat moet een mens toch veel ten koste leggen aan gezondheid en schoonheid.

Glimmend van het smeersel trok ik de tuin in en enkele uren later, verrichter zake, bestreek ik me met het goedje dat me volgens de verpakking op onder meer een verfrissend en hydraterend effect zou trakteren. Morgen brengen! ‘s Avonds begon mijn kop te gloeien en voelde ik pijn als ik mijn voorhoofd aanraakte, dus begaf ik me naar de badkamer, keek daar in de spiegel en constateerde dat ik rood zag als een kalkoense haan.

Ten zeerste verontwaardigd over de slechte besteding van mijn veertig euro begon ik de bijsluiters van de beide producten te lezen. Het duurde niet lang voor ik ontdekte dat ik me vergist moest hebben. Toen ik van de apotheker thuiskwam, had ik ter controle de tubes even uit hun kartonnen verpakking gehaald en wellicht moet ik die toen verwisseld hebben. Niet gehinderd door enige kennis van zaken en voorzien van rijkelijk veel after sun heb ik de hele middag in de zonbeschenen tuin doorgebracht. Daarna heb ik me royaal met zonnebrandcrème ingesmeerd om televisie te kijken.

Het zal nog eens zo gaan dat ik … tja, vullen jullie dat zelf maar in.

Plok!

paaseiBij de bakker kocht een vriendelijke jongeman een indrukwekkend en dus ook schreeuwend duur paasei, waarmee hij wellicht zijn geliefde wilde verrassen. Toen men hem het in luidruchtig, met fleurige linten opgesmukt cellofaan verpakte gevaarte overhandigde, zette hij het op een glunderen dat aan extase grensde. Allen daar aanwezig deelden in zijn welhaast kinderlijke vreugde.

Hij bracht zijn kostbare lading behoedzaam naar buiten. We keken hem na en zagen even later hoe een eigengereid briesje zich met het kofferdeksel van zijn auto bemoeide, waardoor die klep er onverhoeds vaart achter zette, veel te gezwind openklapte en hem het ei uit de handen sloeg. De plok waarmee het op het asfalt terechtkwam, was hoorbaar tot in de bakkerswinkel en veroorzaakte verbijstering bij de toeschouwers. We voelden allen met hem mee.

Men zegt dat scherven geluk brengen, maar geldt dat ook voor scherven van chocolade?

Voetstoots

Ik ben in tallieter gevallen.

De West-Vlamingen die dit lezen, weten meteen wat er met me aan de hand is. De bewoners van provincies waar andere dialecten gangbaar zijn, zullen nog even op tekst en uitleg moeten wachten, of tussendoor eventjes per Google uitwijken naar een plek op internet, waar men de betekenis van de uitdrukking onthult.

Het gebeurde eergisteren. Jullie zullen zich herinneren dat we toen een nogal wispelturige zondag beleefden, met sneeuw en andere ongemakken, die de gewone gang van zaken in niet geringe mate verstoorden. Ik had ‘s morgens een vrij belangrijke afspraak in een Brugs hotel en aangezien ik een goede indruk wilde maken, ging ik daar uit de loog geborsteld heen. Nu hoort men een ernstig pak nooit te combineren met schoenen die voorzien zijn van rubberen zolen. Ik diende dus mijn comfortabele Riekers thuis te laten en mijn weergaloze, maar verraderlijke Ferragamo’s aan te trekken, die hier al eens eerder opgedoken zijn in Leuk binnenkomertje.

Zoals dat in Brugge meestal het geval is, kon ik mijn auto niet in de buurt van mijn bestemming kwijt en diende ik nog een vrij grote afstand te voet af te leggen. Het schouwspel dat ik op de besneeuwde voetpaden en spekgladde zolen ten beste gaf, zal ongetwijfeld op de lachspieren van wie me gadesloeg gewerkt hebben en getuigde alleszins niet van een groot evenwichtsgevoel, maar ik raakte heelhuids waar ik wezen moest en later ook weer zonder kleerscheuren bij mijn auto en thuis.

Ik had nog maar net mijn schoenen uitgetrokken en een zucht van opluchting geslaakt, toen ik zo driest een deur opende dat ik die met groot geweld tegen de rand van mijn rechtervoet smakte. En zo viel ik in tallieter, want ik brak zowel mijn kleine teen als zijn iets grotere buurman.

Ja, ik ben zeer zeker een lot uit de loterij, maar niet bepaald het winnende lot. Zijn er nog mensen die aan mijn onhandigheid twijfelen?

voetstoots

Stelletje amateurs!

Als er hier vandaag geen nieuw schrijfsel verschijnt, dan is dat de schuld van Telenet. Die klunsharken hebben mij en duizenden anderen de hele ochtend ─ van 7 u tot 13 u ─ van onze internetverbinding beroofd en ze waren ook niet telefonisch te bereiken, zodat ik in het ongewisse bleef over wat er aan de hand was. Het was uiteindelijk het televisiejournaal van de VRT om 13 uur dat enige duidelijkheid verschafte.

Daar sta je dan met je goeie gedrag.

De gruwelen der verliefdheid

Ze was vrijwel de hele middag in de keuken bezig, want daar frotte ze een melodieuze maaltijd in mekaar. Rond de klok van zessen, toen haar geliefde eraan zat te komen, ontstak ze tientallen kaarsen en theelichtjes in de woonvertrekken, waarna ze de lampen doofde en het gemoedelijk flakkerende schouwspel in ogenschouw nam. Ze twijfelde er niet aan dat haar vriend bij zijn intrede in een romantische bui zou belanden, waarna dartelheid hem allicht zou overmeesteren … en wie weet wat er dan allemaal kon gebeuren. Haar hersens maakten reeds aanstalten om ontuchtige gedachten en gulzige taferelen te ontvouwen, maar toen knarste zijn sleutel in het slot …

Hij trad binnen, keek om zich heen en sprak de weinig romantische, ja zelfs ontnuchterende woorden:
─”Oei! Zitten we zonder stroom?”

Haar ontuchtige gedachten zakten verschrompelend in elkaar, net als de gulzige taferelen … en de soufflés die ze even later uit de oven opdiepte.

Copyright Uilenvlucht 2018 Frontier Theme