Categorie: Habberdegrieks

Gooi-en-smijtfilmpje

kerststronkIk was vanmorgen bij de bakker en terwijl ik daar op mijn beurt wachtte, geraakte ik danig in de ban van de kitscherig versierde, maar niettemin uitermate appetijtelijk ogende kerststronken, bij ons beter bekend als buches, die zich in de vitrinekasten ophielden.
Ach kom, dacht ik, ik doe eens even iets geks.
En toen deed ik iets geks, want ik kocht zo’n taart, hoewel ik me er terdege van bewust was dat ik die helemaal alleen zou moeten opvreten, want ik verwacht eerstdaags geen bezoek.

Toen ik niet veel later mijn boodschappen van de garage naar mijn woning bracht, scheurde de zak waarin de bakkersvrouw een aantal broodjes ondergebracht had. Toen ik inderhaast trachtte te verhinderen dat ze op de grond zouden terechtkomen, glipte de doos met de buche uit mijn handen  … en die kwam met een doodsmak op de plavuizen terecht.  Commentaar lijkt me overbodig. Ik zal ook nooit eens mazzelen, hè!

Waarom, zo vraag ik me af, keert het lot zich vaker tegen me, dan dat het me in verrukking brengt?  

Gesmeerd lopen

zonnebrandHet was 1 mei en de zon scheen met noeste vlijt, dus besloot ik de Dag van de Arbeid karweiend in de tuin door te brengen. Een jaar geleden verbrandde ik me danig tijdens zulke werkzaamheden, door mijn delicate huid onbeschermd aan de koperen ploert bloot te stellen. Dit keer had ik echter mijn voorzorgen genomen, door me bij de apotheker een tube crème voor tijdens en een tube balsem voor achteraf aan te schaffen. Ik viel bijna omver toen ik vernam dat die kleinigheden me bijna veertig euro lichter maakten, maar het was niet anders. Wat moet een mens toch veel ten koste leggen aan gezondheid en schoonheid.

Glimmend van het smeersel trok ik de tuin in en enkele uren later, verrichter zake, bestreek ik me met het goedje dat me volgens de verpakking op onder meer een verfrissend en hydraterend effect zou trakteren. Morgen brengen! ‘s Avonds begon mijn kop te gloeien en voelde ik pijn als ik mijn voorhoofd aanraakte, dus begaf ik me naar de badkamer, keek daar in de spiegel en constateerde dat ik rood zag als een kalkoense haan.

Ten zeerste verontwaardigd over de slechte besteding van mijn veertig euro begon ik de bijsluiters van de beide producten te lezen. Het duurde niet lang voor ik ontdekte dat ik me vergist moest hebben. Toen ik van de apotheker thuiskwam, had ik ter controle de tubes even uit hun kartonnen verpakking gehaald en wellicht moet ik die toen verwisseld hebben. Niet gehinderd door enige kennis van zaken en voorzien van rijkelijk veel after sun heb ik de hele middag in de zonbeschenen tuin doorgebracht. Daarna heb ik me royaal met zonnebrandcrème ingesmeerd om televisie te kijken.

Het zal nog eens zo gaan dat ik … tja, vullen jullie dat zelf maar in.

Plok!

paaseiBij de bakker kocht een vriendelijke jongeman een indrukwekkend en dus ook schreeuwend duur paasei, waarmee hij wellicht zijn geliefde wilde verrassen. Toen men hem het in luidruchtig, met fleurige linten opgesmukt cellofaan verpakte gevaarte overhandigde, zette hij het op een glunderen dat aan extase grensde. Allen daar aanwezig deelden in zijn welhaast kinderlijke vreugde.

Hij bracht zijn kostbare lading behoedzaam naar buiten. We keken hem na en zagen even later hoe een eigengereid briesje zich met het kofferdeksel van zijn auto bemoeide, waardoor die klep er onverhoeds vaart achter zette, veel te gezwind openklapte en hem het ei uit de handen sloeg. De plok waarmee het op het asfalt terechtkwam, was hoorbaar tot in de bakkerswinkel en veroorzaakte verbijstering bij de toeschouwers. We voelden allen met hem mee.

Men zegt dat scherven geluk brengen, maar geldt dat ook voor scherven van chocolade?

Voetstoots

Ik ben in tallieter gevallen.

De West-Vlamingen die dit lezen, weten meteen wat er met me aan de hand is. De bewoners van provincies waar andere dialecten gangbaar zijn, zullen nog even op tekst en uitleg moeten wachten, of tussendoor eventjes per Google uitwijken naar een plek op internet, waar men de betekenis van de uitdrukking onthult.

Het gebeurde eergisteren. Jullie zullen zich herinneren dat we toen een nogal wispelturige zondag beleefden, met sneeuw en andere ongemakken, die de gewone gang van zaken in niet geringe mate verstoorden. Ik had ‘s morgens een vrij belangrijke afspraak in een Brugs hotel en aangezien ik een goede indruk wilde maken, ging ik daar uit de loog geborsteld heen. Nu hoort men een ernstig pak nooit te combineren met schoenen die voorzien zijn van rubberen zolen. Ik diende dus mijn comfortabele Riekers thuis te laten en mijn weergaloze, maar verraderlijke Ferragamo’s aan te trekken, die hier al eens eerder opgedoken zijn in Leuk binnenkomertje.

Zoals dat in Brugge meestal het geval is, kon ik mijn auto niet in de buurt van mijn bestemming kwijt en diende ik nog een vrij grote afstand te voet af te leggen. Het schouwspel dat ik op de besneeuwde voetpaden en spekgladde zolen ten beste gaf, zal ongetwijfeld op de lachspieren van wie me gadesloeg gewerkt hebben en getuigde alleszins niet van een groot evenwichtsgevoel, maar ik raakte heelhuids waar ik wezen moest en later ook weer zonder kleerscheuren bij mijn auto en thuis.

Ik had nog maar net mijn schoenen uitgetrokken en een zucht van opluchting geslaakt, toen ik zo driest een deur opende dat ik die met groot geweld tegen de rand van mijn rechtervoet smakte. En zo viel ik in tallieter, want ik brak zowel mijn kleine teen als zijn iets grotere buurman.

Ja, ik ben zeer zeker een lot uit de loterij, maar niet bepaald het winnende lot. Zijn er nog mensen die aan mijn onhandigheid twijfelen?

voetstoots

Stelletje amateurs!

Als er hier vandaag geen nieuw schrijfsel verschijnt, dan is dat de schuld van Telenet. Die klunsharken hebben mij en duizenden anderen de hele ochtend ─ van 7 u tot 13 u ─ van onze internetverbinding beroofd en ze waren ook niet telefonisch te bereiken, zodat ik in het ongewisse bleef over wat er aan de hand was. Het was uiteindelijk het televisiejournaal van de VRT om 13 uur dat enige duidelijkheid verschafte.

Daar sta je dan met je goeie gedrag.

De gruwelen der verliefdheid

Ze was vrijwel de hele middag in de keuken bezig, want daar frotte ze een melodieuze maaltijd in mekaar. Rond de klok van zessen, toen haar geliefde eraan zat te komen, ontstak ze tientallen kaarsen en theelichtjes in de woonvertrekken, waarna ze de lampen doofde en het gemoedelijk flakkerende schouwspel in ogenschouw nam. Ze twijfelde er niet aan dat haar vriend bij zijn intrede in een romantische bui zou belanden, waarna dartelheid hem allicht zou overmeesteren … en wie weet wat er dan allemaal kon gebeuren. Haar hersens maakten reeds aanstalten om ontuchtige gedachten en gulzige taferelen te ontvouwen, maar toen knarste zijn sleutel in het slot …

Hij trad binnen, keek om zich heen en sprak de weinig romantische, ja zelfs ontnuchterende woorden:
─”Oei! Zitten we zonder stroom?”

Haar ontuchtige gedachten zakten verschrompelend in elkaar, net als de gulzige taferelen … en de soufflés die ze even later uit de oven opdiepte.

Uilskuiken

Ik heb een nieuwe oven gekocht en die is gisteren in mijn keuken gearriveerd. Volgens het boniment van de verkoper ben ik nu de in meer of mindere mate trotse, maar zeer zeker fortuinlijke bezitter van een regelrechte toverdoos, want het geval kookt niet alleen per microgolven, maar ook per hete lucht, per grill en zelfs per stoom. Ja, de ars culinaria is tegenwoordig andere koek dan pepernoten.

breekijzerIk bevrijdde het ding behoedzaam van zijn verpakking en ging vervolgens op zoek naar een handleiding. Die bleek zich binnenin de oven op te houden en ik zag het instructieboekje in kwestie ook liggen doorheen het glas van de deur, maar ik kon er niet bij, want ik slaagde er niet in om die deur te ontsluiten. Zien jullie de vicieuze cirkel waarin ik me bevond? Ik kreeg de deur niet open om bij de gebruiksaanwijzing te komen, waarin wellicht vermeld stond hoe ik de deur moest openmaken. Ik draaide aan wieltjes en drukte op alle beschikbare knopjes, maar dat zette geen zoden aan de dijk: de deur hield onvermurwbaar de klep dicht.

In arren moede telefoneerde ik met het bedrijf waar ik het vernuftige toestel op de kop getikt had. Mijn gesprekspartner vond mijn vraag blijkbaar bijzonder amusant.
─”Je loopt wel achter, hè?” zei hij en dat beviel me eigenlijk niet, maar ik wilde niet op alle slakken zout leggen.
Toen hij uitgelachen was, kreeg ik te horen dat ik simpelweg een nogal flinke ruk aan de deurgreep diende te geven. Ik zou er uit mezelf nooit opgekomen zijn.

Bij mijn vorige oven moest ik nochtans een toets indrukken om de deur te openen. Of is dat geen excuus? Ik heb het hier al eerder geschreven en ik kan het vandaag alleen maar bevestigen: er is werkelijk geen civiel ingenieur aan mij verloren gegaan.

Ik niet koed spreek de Nederlands

DiRupo2Ik heb lang geaarzeld of ik het wel zou doen, maar gisterenmiddag om halfdrie nam ik een kloek besluit: ik zette de televisie aan om naar de beleidsverklaring van de Belgische regering te kijken. Vergeef me de ietwat platte Vlaamse uitdrukking, maar ik had beter in mijn broek gescheten. De uiteenzetting gebeurde immers bij monde van onze premier, Elio Di Rupo, waarvan ondertussen iedereen weet dat hij exquis Nederlands spreekt.
─”Godverhemelstepeirdepreuten!” riep ik al na luttele minuten en dat is een uitdrukking die ik heel zelden uitstoot, want ik gebruik die enkel als ik dermate geïrriteerd ben dat ik er een kunstkop van krijg.

Di Rupo bestond het namelijk om opnieuw en nog maar eens de taal van de hoofdmoot der Belgische bevolking te radbraken, te vermassacreren, van verkeerde klemtonen te voorzien en op schabouwelijke wijze uit te spreken met een van de vervaarlijkste accenten die ik ooit heb waargenomen.
─”Ach man, ga bananen plukken met je moeder en zeg het in het Frans!” foeterde ik wanhopig.

Ik krijg langzamerhand goed balen van dat erbarmelijke Nederlands van Di Rupo, vooral ook omdat er niettegenstaande zijn talloze beloften geen beterschap in zicht is. Ofwel deugt zijn leraar Nederlands voor geen meter, ofwel doet Di Rupo geen enkele inspanning om onze taal behoorlijk onder de knie te krijgen. Ik gok op de laatste mogelijkheid. Misschien kan hij beter wat minder tijd aan zijn uiterlijk besteden en bijvoorbeeld het haarverven door enkele uitspraakoefeningen vervangen. Hij is tenslotte geen fotomodel. Hij is premier van een drietalig land en zestig percent van zijn onderdanen spreekt Nederlands.

Gisteravond verscheen hij dan ook nog in wat men een duidingsprogramma noemt.
─”Het zal toch niet waar zijn!” krijste ik.
─”Ik ben optimistisch voor de toekomst”, sprak hij.
Ja, wij ook natuurlijk. Zou er ooit al eens iemand optimistisch voor het verleden geweest zijn?

Het geheim van het raadselachtige mysterie

Het zal een week of vijf geleden zijn dat er hier te mijnent een bokaal uit de koelkast ontsnapte en spoorloos verdween.

mayonaiseIk pleeg de mayonaise die ik gebruik zelf te bereiden, maar als ik een pijnlijke maandstond heb ─ en die heb ik vrijwel iedere dag ─ wil dat niet lukken en is een compleet geschifte saus het resultaat van mijn noeste arbeid. Om te vermijden dat ik me in voorkomend geval met droge frieten tevreden moet stellen, koop ik af en toe een bokaal mayonaise van Devos Lemmens, want dat beschouw ik, en velen met mij, als de lekkerste vervanging van het eigen maaksel. Het is zo’n bokaal die ruim een maand geleden op onverklaarbare wijze uit mijn koelkast verdween. Ik heb me toen een hele tijd het ongans gezocht, maar zowel Devos als Lemmens lieten zich niet zien en ook hun mayonaise was nergens te bespeuren. Ik stond voor een raadsel.

Ik heb vanmorgen tijdens mijn fietstocht naar het dorp wat averij opgelopen, met name een lekke band. Een uurtje geleden ben ik met rasse tred … eh … met frisse tegenzin naar de garage gekeuteld om het plakwerk aan te vatten. Ik trok de kast open waarin ik onder veel meer de reparatiedoosjes bewaar … en daar stond de vermiste bokaal met de ondertussen al van een rebelse haardos voorziene mayonaise.

Ik heb er geen flauw idee van hoe dat ding op die allerminst voor de hand liggende plek terechtgekomen is. Eigenlijk ben ik nog veel te jong om nu al in mezelf verloren te lopen. Ik sta dus nog steeds voor een raadsel … en ik maak me zelfs een beetje zorgen.

Copyright Uilenvlucht 2017 Frontier Theme